حق جوار: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
جز (جایگزینی متن - 'فرد' به 'فرد')
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
<onlyinclude>{{درجه‌بندی
| نویسنده اصلی=<!--جوکار،پورانزاب،واثق،امینی،بهمنی-->
| ارزیابی=<!--آماده،نشده، تمام-->
| ارزیابی نهایی =<!--نشده،-،خیرآبادی،فرقانی،تمام توسط [[کاربر:خیرآبادی|خیرآبادی]]،تمام توسط [[کاربر:فرقانی|فرقانی]]-->
| شناسه = <!--ندارد، ناقص، کامل-->
| جامعیت = <!--ندارد، دارد-->
| زیاده‌نویسی = <!--دارد، ندارد-->
| رسا بودن = <!--ندارد، دارد-->
| لینک‌دهی دستی = <!--ندارد، دارد-->
| رده = <!--ندارد، دارد-->
| جعبه اطلاعات = <!--ندارد،-، دارد-->
| عکس = <!-- ندارد،-، دارد-->
| ناوبری = <!--ندارد، دارد-->
| رعایت شیوه‌نامه ارجاع = <!--ندارد، دارد-->
| کپی‌کاری = <!--از چند منبع ، از تک منبع، ندارد-->
| استناد به منابع مناسب = <!--ندارد، ناقص، کامل-->
| تاریخ خوبیدگی =<!--{{subst:#time:xij xiF xiY}}-->
| تاریخ برتر شدن =<!--{{subst:#time:xij xiF xiY}}-->
| توضیحات =
}}</onlyinclude>
{{ویرایش غیرنهایی}}
{{ویرایش غیرنهایی}}
{{امامت}}
{{امامت}}

نسخهٔ ‏۵ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۱۶:۴۶


متن این جستار آزمایشی و غیرنهایی است. برای اطلاع از اهداف و چشم انداز این دانشنامه به صفحه آشنایی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت مراجعه کنید.
اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل حق جوار (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

حق جوار، از جمله حقوق سیاسی مربوط به اشراف و رؤسای قبایل بود که می‌توانستند در پناه نفوذ خود، به دیگران امان داده و آنان را تحت حفاظت خود قرار دهند. فرد حمایت‌شده، از تمامی حقوق قبیله حامی، برخوردار بود. در صدر اسلام، قبیله قریش، با برخورداری از میزبانی زایرین بیت الله الحرام و نگهبانی از بتان و عقاید مذهبی اعراب، مهم‌ترین قدرت سیاسی در جزیرة العرب به شمار می‌آمدند. بانی اصلی شکل‌گیری قریش "قصی بن کلاب" - از اجداد پیامبر(ص) - بود که لقب "مجمع القبایل" گرفت و تیره‌های مختلف قریش را، تحت ریاست خود، در مکه سکونت داد[۱]. حق جوار از اموری است که اسلام آن را امضا کرده است[۲].

منابع

پانویس

  1. الکامل فی التاریخ، ج۲، ص۲۱-۱۵؛ تاریخ تحول دولت و خلافت، ص۱۹؛ المنمق فی اخبار قریش، ص۳۲؛ اخبار مکه، ج۱، ص۱۱۰؛ تاریخ التمدن الاسلامی، ج۲، ص۳۰۹.
  2. فروتن، اباصلت، مرادی، علی اصغر، واژه‌نامه فقه سیاسی، ص ۸۳.