تسلیم در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

تسلیم در قرآن (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۶ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۲۳:۱۹

۴ بایت حذف‌شده ، ‏۱۶ مارس ۲۰۲۱

جز

جایگزینی متن - 'خروج' به 'خروج'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۴٬۸۹۸

ویرایش

@@ خط ۱۴۴: / خط ۱۴۴: @@
 *هم‌چنین فی قوله تعالی: {{متن قرآن|فَإِذَا دَخَلْتُمْ بُيُوتًا}}، فرموده: پس چون وارد در این [[خانه‌ها]] شدید (خانه‌هایی که ذکر آن در [[آیه]] آمده است) و یا در غیر آنها داخل شدید، {{متن قرآن|فَسَلِّمُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ}}: بر [[اهل]] آن [[خانه‌ها]] که از خود شما هستند، [[سلام]] کنید. از [[حضرت]] [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] است که آن، [[سلام]] مرد بر [[اهل]] [[خانه]] است به هنگام داخل شدن در [[خانه]]، پس آنها آن [[سلام]] را بر او بر می‌گردانند، و این، [[سلام]] شما است بر خود شما: {{متن حدیث|هُوَ تَسْلِيمُ الرَّجُلِ عَلَى أَهْلِ الْبَيْتِ حِينَ يَدْخُلُ ثُمَّ يَرُدُّونَ عَلَيْهِ فَهُوَ سَلَامُكُمْ عَلَى أَنْفُسِكُمْ}}<ref>تفسیر شبّر، ص۷۴۸.</ref>.
 *[[علامه طباطبایی]] در [[تفسیر المیزان]] فی قوله تعالی: {{متن قرآن|وَإِنْ أَرَدْتُمْ أَنْ تَسْتَرْضِعُوا أَوْلَادَكُمْ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِذَا سَلَّمْتُمْ مَا آتَيْتُمْ بِالْمَعْرُوفِ}}، فرموده: جایز است که زوج و زوجه با [[مشورت]] یکدیگر به از شیر گرفتن [[فرزند]] [[رضایت]] دهند. در این صورت، گناهی بر آن دو نبوده، و اشکالی هم در کار نیست؛ هم‌چنین جایز است شوهر برای فرزندش [[زن]] شیردهی غیر از همسرش را که [[مادر]] [[فرزند]] است، اجیر کند، آن هنگام که [[فرزند]] به آن [[مادر]] سپرده شود و او از شیر دادن به او [[امتناع]] کند، یا علت دیگری، از قبیل: [[انقطاع]] شیر یا [[بیماری]] و غیر ذلک، پیش آمده باشد و این زمانی است که آنچه [[استحقاق]] آن [[زن]] است، به او [[تسلیم]] گردد، تسلیمی که مزاحمتی با همه آنچه باید در [[حقّ]] آن [[زن]] [[اعمال]] گردد علیکم، نداشته باشد، و این است قوله تعالی: {{متن قرآن|وَإِنْ أَرَدْتُمْ أَنْ تَسْتَرْضِعُوا أَوْلَادَكُمْ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِذَا سَلَّمْتُمْ مَا آتَيْتُمْ بِالْمَعْرُوفِ}}<ref>المیزان، ج۲، ص۲۵۳.</ref>.
-*نیز فی قوله تعالی: {{متن قرآن|إِذْ يُرِيكَهُمُ اللَّهُ فِي مَنَامِكَ قَلِيلًا وَلَوْ أَرَاكَهُمْ كَثِيرًا لَفَشِلْتُمْ وَلَتَنَازَعْتُمْ فِي الْأَمْرِ وَلَكِنَّ اللَّهَ سَلَّمَ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ}}، فرموده: [[تسلیم]] عبارت از [[نجات]] دادن است، و معنای [[کلام]] بر تقدیر "اذکر" چنین است: به یاد آور زمانی را که [[خدای متعال]] در خوابت، آنان را اندک به تو نشان داد و البته، آنها را قلیل به تو نمایاند تا دل‌های شما به او [[ارتباط]] یافته و نفوستان مطمئن شود، و اگر آنان را بر تو بسیار نشان می‌داد (و) سپس تو آن را برای [[مؤمنان]] بیان می‌کردی، آنان از [[ضعف]] خود بیتابی می‌کردند و در امر [[خروج]] بر [[دشمن]]، بینشان [[اختلاف]] می‌افتاد؛ اما [[خدای تعالی]] با قلیل نشان دادن آنان به تو، شما را از [[سستی]] و [[نزاع]] [[نجات]] داد<ref>المیزان، ج۹، ص۶۴.</ref>.
+*نیز فی قوله تعالی: {{متن قرآن|إِذْ يُرِيكَهُمُ اللَّهُ فِي مَنَامِكَ قَلِيلًا وَلَوْ أَرَاكَهُمْ كَثِيرًا لَفَشِلْتُمْ وَلَتَنَازَعْتُمْ فِي الْأَمْرِ وَلَكِنَّ اللَّهَ سَلَّمَ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ}}، فرموده: [[تسلیم]] عبارت از [[نجات]] دادن است، و معنای [[کلام]] بر تقدیر "اذکر" چنین است: به یاد آور زمانی را که [[خدای متعال]] در خوابت، آنان را اندک به تو نشان داد و البته، آنها را قلیل به تو نمایاند تا دل‌های شما به او [[ارتباط]] یافته و نفوستان مطمئن شود، و اگر آنان را بر تو بسیار نشان می‌داد (و) سپس تو آن را برای [[مؤمنان]] بیان می‌کردی، آنان از [[ضعف]] خود بیتابی می‌کردند و در امر خروج بر [[دشمن]]، بینشان [[اختلاف]] می‌افتاد؛ اما [[خدای تعالی]] با قلیل نشان دادن آنان به تو، شما را از [[سستی]] و [[نزاع]] [[نجات]] داد<ref>المیزان، ج۹، ص۶۴.</ref>.
 *همین طور فی قوله تعالی: {{متن قرآن|وَمَا زَادَهُمْ إِلَّا إِيمَانًا وَتَسْلِيمًا}}، فرموده: یعنی و چیزی بر آنان افزوده نشد جز [[ایمان]] به [[خدای متعال]] و به [[پیامبر]] او{{صل}} و [[فرمانبری]] و [[اطاعت]] [[امر]] [[خدای متعال]] در [[یاری دین]] او و [[جهاد]] در راهش<ref>المیزان، ج۱۶، ص۳۰۶.</ref>.
 *فی قوله تعالی: {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ وَمَلَائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَسَلِّمُوا تَسْلِيمًا}}، هم فرموده: پیش از این درباره اصل [[صلوات]] گفته‌ایم که آن، انعطاف ([[تمایل]] داشتن) است. پس [[صلوات]] [[خدای متعال]]، به معنای [[تمایل]] [[خدای متعال]] به سوی او با [[رحمت]] است، تمایلی مطلق که در [[آیه]] به هیچ چیزی [[مقید]] نشده، و هم‌چنین [[صلوات]] ملایکه، تمایلی است نسبت به او با [[تزکیه]] و و [[طلب]] [[مغفرت]] نمودن درباره‌اش، و [[صلوات]] از جانب [[مؤمنان]]، [[دعا]] و درخواست [[رحمت]] است. در ذکر [[صلوات]] [[خدای متعال]] و [[صلوات]] ملایکه بر او، پیش از امر نمودن [[مؤمنین]] به [[صلوات]] بر او{{صل}}، دلالت است بر این که [[صلوات]] [[مؤمنان]] برای او، در جهت [[پیروی]] و [[متابعت]] از [[خدای سبحان]] و از [[فرشتگان]] اوست. در [[روایات]] از [[طرق شیعه]] و [[اهل سنت]] این برداشت وجود دارد که طریق [[صلوات]] [[مؤمنان]]، درخواست از [[خدای تعالی]] است مبنی بر این که بر او{{صل}} و بر آلش [[صلوات]] بفرستند<ref>المیزان، ج۱۶، ص۳۶۰.</ref>.