توکل در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

در باره جمله مذکور، اولاً: در پاورقی چنین گفته: در آغاز این جمله، کلمه “قُلْ” مقدر است؛ بنابراین، تنها این جمله و ما بعد آن است که از زبان [[پیامبر]] ادا می‌شود، اما جمله {{متن قرآن|وَمَا اخْتَلَفْتُمْ فِيهِ مِنْ شَيْءٍ}}، ادامه بیانات پروردگار است و آنها که غیر این را [[انتخاب]] کرده‌اند، ظاهراً [[راه]] [[درستی]] را نپیموده‌اند، و ثانیاً به [[نقل]] از [[تفسیر المیزان]]، ج۱۸، ص۲۳، چنین می‌فرماید که: قابل توجه این که جمله {{متن قرآن|ذَلِكُمُ اللَّهُ رَبِّي}}، اشاره به [[ربوبیت]] مطلقه خداو ند؛ یعنی [[مالکیت]] توأم [[با تدبیر]]، می‌کند و می‌دانیم ربوبیت دارای دو شاخه است؛ شاخه [[تکوینی]] که به اداره [[نظام آفرینش]] باز می‌گردد، و شاخه [[تشریعی]] که بیانگر [[احکام]] و وضع [[قوانین]] و [[ارشاد]] و [[مردم]] وسیله [[سفیران الهی]] است، و بر این اساس، به دنبال آن، دو مسأله “توکل” و “انابه” مطرح شده است که اولی، واگذاری امور خویش در [[نظام تکوین]] به خداست، و دومی، بازگشت در [[امور تشریعی]] به اوست. به همین [[دلیل]] من او را ولی و [[یاور]] خود برگزیده‌ام؛ بر او [[توکل]] کردم و به سوی او در [[مشکلات]] و [[گرفتاری‌ها]] و [[لغزش‌ها]] باز می‌گردم: {{متن قرآن|عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ أُنِيبُ}}<ref>تفسیر نمونه، ج۲۰، ص۳۶۴-۳۶۵.</ref>.<ref>[[عبدالنبی امامی|امامی، عبدالنبی]]، [[فرهنگ قرآن ج۱ (کتاب)|فرهنگ قرآن ج۱]]، ص ۴۴۹-۴۷۴.</ref>

==منابع==