ابو منذر جهنی: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پانویس2}} +{{پانویس}}))
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">\n: +))
خط ۱: خط ۱:


{{امامت}}
{{امامت}}
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">
<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
: <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;"> [[ابو منذر جهنی در تاریخ اسلامی]] - [[ابو منذر جهنی در تراجم و رجال]]</div>
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">
: <div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;"> [[ابو منذر جهنی در تاریخ اسلامی]] - [[ابو منذر جهنی در تراجم و رجال]]</div>
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">



نسخهٔ ‏۱۰ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۰:۱۵


این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:

مقدمه

  • وی اهل کوفه و از اصحاب رسول خدا(ص) و از شیعیان امیرالمؤمنین(ع) بود[۱].
  • ابومنذر روزی خدمت رسول خدا(ص) آمد و عرض کرد: برترین کلام را به من بیاموز؟ حضرت فرمود: "ای ابامنذر، در هر روز صد مرتبه بگو: «لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اَللّٰهُ وَحْدَهُ لاٰ شَرِيكَ لَهُ لَهُ اَلْمُلْكُ وَ لَهُ اَلْحَمْدُ يُحْيِي وَ يُمِيتُ وَ هُوَ حَيٌّ لاَ يَمُوتُ وَ هُوَ عَلىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ» که تو از نظر عمل افضل و برترین مردم هستی مگر این که کسی مثل تو همین ذکر را بگوید"
  • بعد پیامبر خدا(ص) به او توصیه کرد که: « سُبْحَانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ» را زیاد بگو و در نماز مرتباً طلب استغفار نما، که خداوند به رحمت خود خطایای تو را محو می‌کند[۲].[۳]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. رجال طوسی، ص۶۴، ش۲۰ و اسدالغابة، ج۵، ص۳۰۶.
  2. اسدالغابه، ج۵، ص۳۰۶.
  3. ناظم‌زاده، سید اصغر، اصحاب امام علی، ج۱، ص۱۲۸.