آیه نور: تفاوت میان نسخه‌ها

از آنجا که در [[آیه]] {{متن قرآن|اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكَاةٍ فِيهَا مِصْبَاحٌ الْمِصْبَاحُ فِي زُجَاجَةٍ الزُّجَاجَةُ كَأَنَّهَا كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبَارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لَا شَرْقِيَّةٍ وَلَا غَرْبِيَّةٍ يَكَادُ زَيْتُهَا يُضِيءُ وَلَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نَارٌ نُورٌ عَلَى نُورٍ يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَنْ يَشَاءُ وَيَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ لِلنَّاسِ وَاللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ}}<ref>«خداوند، نور آسمان‌ها و زمین است، مثل نور او چون چراغدانی است در آن چراغی، آن چراغ در شیشه‌ای، آن شیشه گویی ستاره‌ای درخشان است کز درخت خجسته زیتونی می‌فروزد که نه خاوری است و نه باختری، نزدیک است روغن آن هر چند آتشی بدان نرسیده برفروزد، نوری است فرا نوری، خداوند هر که را بخواهد به نور خویش رهنمون می‌گردد و خداوند این مثل‌ها را برای مردم می‌زند و خداوند به هر چیزی داناست» سوره نور، آیه ۳۵.</ref> اعلام نموده که [[خداوند]]، [[نور]] [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] است، آن را آیه نور نامیده‌اند.

[[ملاصدرا]] در تبیین بخش نخست آیه نور {{متن قرآن|اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ}} و اضافه [[نور الهی]] به [[آسمان‌ها]] و [[زمین]]، سه وجه را بیان می‌کند:

بر این اساس تفسیر {{متن قرآن|اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ}} طبق [[تعالیم]] [[حکمت]] متعالیه، [[الله]] نور الأنوار یا هستی‌بخش موجودات است. وی با این [[عقیده]] که فقط [[اهل]] [[بصیرت]] و اهل [[شهود]] و [[راسخان در علم]] می‌توانند به حقیقت [[آیات]] نایل آیند، به رمزگشایی مثال‌های آیه نور روی می‌نهد و طبق روش [[تفسیری]] خویش، پس از تبیین و تحلیل ظاهری [[آیه]] به تحقیق در [[حقیقت]] [[باطنی]] آیه می‌پردازد و در این بررسی سه [[تأویل]] برای آیه نور ارائه می‌دهد. این سه تأویل عبارت‌اند از:

نور در [[روایات اهل بیت]]{{عم}} غالباً به [[پیامبر اکرم]]{{صل}} و [[امامان معصوم]]{{عم}} تعبیر شده و در همین [[سیاق]]، مفهوم [[ولایت]] و [[امامت]] تبیین گردیده است. همچنین در [[روایات]] گوناگونی که ذیل آیه نور آمده، هریک از تعابیر به کار رفته در آیه، نظیر مشکات، زجاجه و... [[تفسیر]] و تبیین شده که می‌توان با استفاده از آنها با مفهوم [[نور ولایت]] آشناشد.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۴ ص ۳۶۳.</ref>