بیعت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

در [[آیه]] {{متن قرآن|وَأَوْفُوا بِعَهْدِ اللَّهِ إِذَا عَاهَدْتُمْ وَلَا تَنْقُضُوا الْأَيْمَانَ بَعْدَ تَوْكِيدِهَا}}<ref>«و چون با خداوند پیمان بستید وفا کنید و سوگندهای خود را چون استوار کردید در حالی که خداوند را بر خود گواه گرفته‌اید مشکنید» سوره نحل، آیه ۹۱.</ref> ابتدا [[وفای به عهد]] را ذکر کرده، سپس از [[شکست]] [[پیمان]] [[نهی]] می‌کند. برخی [[مفسران]] معتقدند که این [[آیه]] درباره نو مسلمانانی که با [[پیامبر]]{{صل}}[[بیعت]] می‌کردند نازل شده و از آنها خواسته بر [[پیمان]] خود [[استوار]] باشند و اندک بودن [[مسلمانان]] و فراوانی [[مشرکان]] آنها را به شکستن [[بیعت]] وادار نکند<ref>مجمع البیان، ج۶، ص۵۸۹-۵۹۰؛ روح المعانی، مج ۸، ج۱۴، ص۳۲۵-۳۲۶.</ref>.

امّا مهم‌ترین [[آیه]] درباره شکستن [[بیعت]] [[آیه]] {{متن قرآن|إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ فَمَنْ نَكَثَ فَإِنَّمَا يَنْكُثُ عَلَى نَفْسِهِ وَمَنْ أَوْفَى بِمَا عَاهَدَ عَلَيْهُ اللَّهَ فَسَيُؤْتِيهِ أَجْرًا عَظِيمًا}}<ref>«بی‌گمان آنان که با تو بیعت می‌کنند جز این نیست که با خداوند بیعت می‌کنند؛ دست خداوند بالای دست‌های آنان است؛ از این روی هر که پیمان شکند به زیان خویش می‌شکند و هر کس به آنچه با خداوند پیمان بسته است وفا کند به زودی به او پاداشی سترگ خواهد داد» سوره فتح، آیه ۱۰.</ref> است که پس از طرح بحث [[بیعت]] با صراحت از بازگشت زیان [[پیمان‌شکنی]] به خود پیمان‌شکن و [[پاداش]] [[وفای به عهد]] به شخص [[وفادار]] سخن گفته، می‌فرماید: هرکس [[پیمان‌شکنی]] کند تنها به زیان خود [[پیمان]] شکسته است، و آن‌کس که به عهدی که با [[خدا]] بسته [[وفا]] کند به زودی [[پاداش]] عظیمی به او خواهد داد<ref>[[حمید رضا مطهری‌فر|مطهری‌فر، حمید رضا]]، [[بیعت ۱ (مقاله)|بیعت]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]؛ ج۶.</ref>.