سلطان محمد گنابادی: تفاوت میان نسخه‌ها

سلطان محمد گنابادی (متولد ۱۲۵۱ق بیدخت گناباد و متوفای ۱۳۲۷ ق گناباد)، از مشهورترین [[عارفان]] و [[اندیشمندان]] [[سلسله نعمت اللهیه]] است. وی پس از تحصیل مقدمات [[علوم دینی]] در شهر خود، در هفده سالگی به [[مشهد مقدس]] و در ادامه به [[عتبات عالیات]] [[سفر]] کرد و [[علوم فقهی]] و [[تفسیری]] را نزد استادان [[حوزه‌های علوم اسلامی]] فرا گرفت و به درجه [[اجتهاد]] رسید. سپس به [[ایران]] مراجعت کرد نزد [[حاج ملا هادی سبزواری]] به تحصیل [[حکمت]] مشغول شد و بر [[حکمت مشاء]] و [[حکمت متعالیه|متعالیه]] [[ملاصدرا]] تسلط یافت. پس از چندی به راهنمایی استاد خود، [[ملا هادی سبزواری]] به سلک ارادتمندان [[حاج محمد کاظم اصفهانی]] ملقب به «[[سعادت علیشاه]]» درآمد و بعداً به مقام جانشینی او در سلسله نعمت اللهیه رسید. سرانجام در سال ۱۳۲۷ ق در شهر [[گناباد]] [[وفات]] کرد. آرامگاه او در این شهر [[زیارتگاه]] مردم است. از آثار اوست: ''«[[سعادتنامه]]»''، ''«[[مجمع السعادات]]»''، ''«[[تفسیر بیان السعاده فی مقامات العباده (کتاب)|تفسیر بیان السعاده فی مقامات العباده]]»''، ''«[[ولایت نامه]]»'' و ''«[[بشارة المؤمنین]]»''.