راسخ در علم در لغت: تفاوت میان نسخه‌ها

==مقدمه==

«راسخون» جمع «[[راسخ]]» و به معنای ثابت و مستقر در مکانی است<ref>کتاب العین، ج۴، ص۱۹۶.</ref>. کتاب‌های لغت رابطه تنگاتنگی میان راسخ و ثابت برقرار کرده‌اند؛ تا به آنجاکه آورده‌اند: {{عربی|کل ثابت راسخ}}<ref>معجم مقاییس اللغة (ط، مکتب الاعلام الإسلامی،۱۴۰۴ ه.ق)، ج۲، ص۳۹۵.</ref>.

در کتاب [[الفروق اللغویة (کتاب)|الفروق اللغویة]] تفاوتی میان [[رسوخ]] و ثبوت بیان شده؛ به این ترتیب که رسوخ، کمال ثبوت و نهایت استقرار و تمکن در یک مکان می‌باشد. به چیزی مثل تنه درخت یا چوب که روی [[زمین]] قرار گرفته ولی محکم نشده، ثابت بر زمین گفته می‌شود، ولی راسخ گفته نمی‌شود؛ اما به استقرار اشیا سنگین و ریشه‌دار مثل کوه‌ها بر روی زمین، رسوخ گفته می‌شود. بنابراین، «کل راسخ ثابت و لیس کل ثابت راسخ»<ref>الفروق (ط. دار الآفاق الجدیدة، ۱۴۰۰ ه.ق.)، ص۲۴۷.</ref>.

بنابر قاعده [[اتحاد]] علم و عالم و معلوم، خصوصاً در مرتبه [[ملکات]] علمی ([[علم‌الیقین]] و عین‌الیقین)، [[اعتقاد]] راسخین در علم به [[قرآن]] و سایر [[معارف الهی]]، در مرتبه شهود کامل است و نه مانند [[آگاهی]] علمی که در [[علوم]] تحصیلی برای [[علمای دینی]] حاصل می‌شود. [[راسخین]] درعلم، [[قرآن ناطق]] و جلوه قرآنند و [[ایمان]] آنان عین [[یقین]] به [[حق]]، ماورای [[غیب]]، [[عالم امر]]، [[آخرت]] و سایر اموری است که برای دیگران بعد از [[مرگ]] منکشف می‌گردد، چنان‌که [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث| لَوْ كُشِفَ الْغِطَاءُ مَا ازْدَدْتُ‏ يَقِيناً}}<ref>بحارالأنوار (ط. دار إحیاء التراث العربی، ۱۴۰۳ه.ق.)، ج۲۶، ص۱۳۴.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص ۲۴۵.</ref>