←نص
بدون خلاصۀ ویرایش |
(←نص) |
||
| خط ۴۹: | خط ۴۹: | ||
===نص=== | ===نص=== | ||
[[روایات]] فراوانی در دست است که [[امامت]] در ادامه [[پیامبری]] [[اسلام]] در [[دوازده نفر]] معین شد که آخرین آنها [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}} است. نه فقط [[پیروان]] [[مکتب]] [[اهل بیت]]{{عم}} که برخی از دانشوران [[اهل سنت]]، در روایاتی چند به این [[حقیقت]] بزرگ اشاره کردهاند<ref>ر.ک: لطف اللّه صافی گلپایگانی، [[منتخب الاثر (کتاب)|منتخب الاثر]]، الفصل الاوّل فیما یدّل علی انّ الائمة اثنا عشر.</ref>. | |||
سالها پیش از آنکه نهم [[ربیع الاول]] سال ۲۶۰ ق فرا رسد، [[پیشوایان معصوم]]{{عم}} و به ویژه واپسین فرستاده [[خداوند]] سبحانه و تعالی، [[پیامبر خاتم]]{{صل}} [[امامت]] آخرین [[حجّت الهی]]، [[حضرت مهدی]]{{ع}} را نوید داده بودند. [[رسول اکرم]]{{صل}} فرمود: "[[پیشوایان]] پس از من، دوازده نفرند؛ نخستین ایشان، [[امام علی|علی بن ابی طالب]]{{ع}}، و آخرین آنها [[امام مهدی|قائم]] است. آنها [[جانشینان]] و اوصیای و اولیای من و حجتهای [[خداوند]] سبحانه و تعالی پس از من، بر [[امت]] من هستند. اقرارکننده به آنها [[مؤمن]] و انکارکننده ایشان، [[کافر]] است<ref>{{متن حدیث|الْأَئِمَّةُ بَعْدِي اثْنَا عَشَرَ أَوَّلُهُمْ عَلِيُ بْنُ أَبِي طَالِبٍ وَ آخِرُهُمُ الْقَائِمُ هُمْ خُلَفَائِي وَ أَوْصِيَائِي وَ أَوْلِيَائِي وَ حُجَجُ اللَّهِ عَلَى أُمَّتِي بَعْدِي الْمُقِرُّ بِهِمْ مُؤْمِنٌ وَ الْمُنْكِرُ لَهُمْ كَافِرٌ}}؛ شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، ج ۴، ص ۱۷۹</ref>. | سالها پیش از آنکه نهم [[ربیع الاول]] سال ۲۶۰ ق فرا رسد، [[پیشوایان معصوم]]{{عم}} و به ویژه واپسین فرستاده [[خداوند]] سبحانه و تعالی، [[پیامبر خاتم]]{{صل}} [[امامت]] آخرین [[حجّت الهی]]، [[حضرت مهدی]]{{ع}} را نوید داده بودند. [[رسول اکرم]]{{صل}} فرمود: "[[پیشوایان]] پس از من، دوازده نفرند؛ نخستین ایشان، [[امام علی|علی بن ابی طالب]]{{ع}}، و آخرین آنها [[امام مهدی|قائم]] است. آنها [[جانشینان]] و اوصیای و اولیای من و حجتهای [[خداوند]] سبحانه و تعالی پس از من، بر [[امت]] من هستند. اقرارکننده به آنها [[مؤمن]] و انکارکننده ایشان، [[کافر]] است<ref>{{متن حدیث|الْأَئِمَّةُ بَعْدِي اثْنَا عَشَرَ أَوَّلُهُمْ عَلِيُ بْنُ أَبِي طَالِبٍ وَ آخِرُهُمُ الْقَائِمُ هُمْ خُلَفَائِي وَ أَوْصِيَائِي وَ أَوْلِيَائِي وَ حُجَجُ اللَّهِ عَلَى أُمَّتِي بَعْدِي الْمُقِرُّ بِهِمْ مُؤْمِنٌ وَ الْمُنْكِرُ لَهُمْ كَافِرٌ}}؛ شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، ج ۴، ص ۱۷۹</ref>. | ||