سوره ق در علوم قرآنی: تفاوت میان نسخه‌ها

این [[سوره]]، به مسئله دعوت [[اسلام]] و به آنچه در این دعوت است اشاره می‌کند، یعنی [[انذار]] به معاد و [[انکار]] [[مشرکین]] به معاد و تعجبی که از آن داشتند که بعد از مردن و بطلان [[شخصیت]] [[آدمی]] و [[خاک]] شدنش چگونه دوباره زنده می‌شود و به همان صورت و وضعی که قبل از [[مرگ]] داشت برمی‌گردد؟ آنگاه [[تعجب]] آنان را رد می‌کند به این که [[علم الهی]] محیط به ایشان است و [[کتاب حفیظ]] که هیچ یک از احوال خلقش و هیچ ([[خرد]] و کلان) حرکت و سکون آنها از قلم آن کتاب نیفتاده نزد او است. آنگاه این منکرین را [[تهدید]] می‌کند به اینکه اگر به راه نیایند بر سرشان همان خواهد آمد که بر سر امت‌های هلاک شده گذشته آمد. و آنگاه برای بار دوم باز به [[علم]] و [[قدرت]] [[خدای تعالی]] پرداخته از راه تدبیری که در [[خلقت]] [[آسمان‌ها]] و آراستن آن با [[ستارگان]] بی‌حرکت و با حرکت و [[تدابیر]] دیگری که به کار برده و نیز تدبیری که در خلقت [[زمین]] به کار برده و آن را گسترده و کوه‌های ریشه‌دار در آن جایگزین ساخته و گیاهان نر و ماده در آن رویانیده و نیز به این که آب را از [[آسمان]] فرستاده و [[ارزاق]] [[بندگان]] را تأمین نموده و زمین را با آن آب زنده کرده است، علم و قدرت او را [[اثبات]] می‌کند. همچنین و به همین منظور، به بیان حال [[انسان]] می‌پردازد که از اولین روزی که [[خلق]] شده و تا زنده است تحت [[مراقبت]] شدید و دقیق قرار دارد، به گونه‌ای که یک کلمه نمی‌گوید یا یک خاطره به دلش خطور نمی‌دهد، مگر آنکه همه‌اش را ثبت می‌کنند. آنگاه بیان می‌کند که وقتی [[انسان]] از [[دنیا]] رفت با او چه معامله‌ای می‌شود و بعد از زنده شدنش برای حساب، همچنان در تحت مراقبت هست تا آنکه از حساب فارغ شود و در نتیجه، یا به [[آتش]] درآید (اگر از [[تکذیب]] کنندگان [[حق]] باشد) و یا به [[بهشت]] و [[قرب]] [[پروردگار]] نائل شود؛ اگر از [[متقین]] باشد.