رکوع در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

{{نبوت}}

==مقدمه==

بدون تردید [[رکوع]] پیش از [[اسلام]] سابقه داشته و یکی از حالات [[کرنش]] در برابر [[پروردگار]] بوده است: {{متن قرآن|يَا مَرْيَمُ اقْنُتِي لِرَبِّكِ وَاسْجُدِي وَارْكَعِي مَعَ الرَّاكِعِينَ}}<ref>«ای مریم! پروردگارت را به فروتنی فرمان بر و سجده کن و با نمازگزاران نماز بگزار» سوره آل عمران، آیه ۴۳.</ref> جدای از [[نماز]] این عمل انجام می‌شده: {{متن قرآن|وَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ وَارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ}}<ref>«و نماز را برپا دارید و زکات بدهید و با نمازگزاران نماز بگزارید» سوره بقره، آیه ۴۳.</ref>و از [[آیات]] بسیار استفاده می‌شود که [[پیامبران پیشین]] از این صورت خضوعی برای [[عبادت]] استفاده می‌کرده‌اند. {{متن قرآن|وَإِذْ بَوَّأْنَا لِإِبْرَاهِيمَ مَكَانَ الْبَيْتِ أَنْ لَا تُشْرِكْ بِي شَيْئًا وَطَهِّرْ بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَالْقَائِمِينَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که ابراهیم را در خانه (کعبه) مستقر ساختیم (و گفتیم) که هیچ چیز را شریک من قرار مده و خانه مرا برای طواف‌کنندگان و قیام‌کنندگان و رکوع‌کنندگان سجده‌گزار پاکیزه بدار!» سوره حج، آیه ۲۶.</ref> این هیئت [[عبادی]] در [[نماز]] تعبیه شده، و به اصطلاح [[فقها]] از ارکان [[نماز]] شده است. اما [[جایگاه]] آن جدا از [[نماز]] یکی از اوصاف [[پیروان]] [[پیامبر]] شناخته شده است. {{متن قرآن|التَّائِبُونَ الْعَابِدُونَ الْحَامِدُونَ السَّائِحُونَ الرَّاكِعُونَ السَّاجِدُونَ الْآمِرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَالنَّاهُونَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَالْحَافِظُونَ لِحُدُودِ اللَّهِ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ}}<ref>«آنان توبه‌کنندگان، پرستشگران، ستایشگران، رهپویان، نمازگزاران، سجده‌کنندگان، فرمان دهندگان به کار شایسته و بازدارندگان از کار ناشایست و پاسداران حدود خداوندند و به (چنین) مؤمنان نوید ده» سوره توبه، آیه ۱۱۲.</ref> بنابراین طبیعی است که پیش از تنظیم نهایی [[نماز]] از آنها خواسته می‌شده که [[رکوع]] بجای آورند: {{متن قرآن|وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ ارْكَعُوا لَا يَرْكَعُونَ}}<ref>«و چون به آنان می‌گویند نماز بگزارید، نمی‌گزارند» سوره مرسلات، آیه ۴۸.</ref> و [[پیامبر]] به این [[وصف]] مهم [[کرنش]] - که بسا [[انسان‌ها]] برای غیر [[خدا]] بکار می‌گیرند - شناخته شود.