دعا در معارف و سیره حسینی: تفاوت میان نسخه‌ها

در کتاب [[الأمالی (کتاب)|الأمالی]] به سندش، از [[امام حسین]]{{ع}} آمده است: پدرم [[امیر مؤمنان علی بن ابی طالب]]{{ع}} فرمود: «هر گاه چیزی خوش حالی [[پیامبر خدا]]{{صل}} را فراهم می‌آورد، می‌گفت: ستایش، ویژه خدایی است که کارهای [[شایسته]]، به [[نعمت]] او تحقّق می‌یابند، و چون چیزی موجب ناخوشی او می‌شد، می‌فرمود: ستایش، در همه حال، ویژه خداست»<ref>{{متن حدیث|حَدَّثَنِي أَبِي أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ{{ع}}، قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} إِذَا أَتَاهُ أَمْرٌ يَسُرُّهُ قَالَ: «الْحَمْدُ لِلَّهِ‏ الَّذِي‏ بِنِعْمَتِهِ‏ تَتِمُ‏ الصَّالِحَاتُ‏» وَ إِذَا أَتَاهُ أَمْرٌ يَكْرَهُهُ قَالَ: «الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى كُلِّ حَالٍ»}} (الأمالی، طوسی، ص۵۰، ح۶۴؛ بحار الأنوار، ج۷۱، ص۴۶، ح۵۶).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۹۵۶.</ref>

در کتاب [[مهج الدعوات (کتاب)|مهج الدعوات]] از امام حسین{{ع}}، در قنوتش نقل شده است: خدایا! هر کس به پناهگاهی [[پناه]] آورْد و تو، [[پناهگاه]] [[منی]]. هر کس به آشیانه‌ای روی آورد و تو، [[آشیانه]] منی. خدایا! بر [[محمّد]] و [[خاندان]] محمّد، [[درود]] فرست و ندای مرا بشنو و دعایم را [[اجابت]] کن و بازگشت و منزلگاهم را نزد خودت قرار ده. مرا از [[گرفتاری]] [[فتنه]] آزمونم و همراهیِ [[شیطان]]، نگاه دار، به سبب بزرگی‌ات که شیفتگیِ [[جان]] فتنه‌زده‌ای با آن در نمی‌آمیزد و باریکه‌ای از [[بدگمانی]] بِدان راه نمی‌یابد و سرمستی‌ای بِدان نزدیک نمی‌گردد تا مرا به خواست خود، بگردانی، بی‌آنکه [[گمان]] بد ببرم و یا گمان بد به من برود، و نه در من تردید شود و نه تردید کنم، که تو مهربان‌ترینِ مهربانانی<ref>{{متن حدیث|اللَّهُمَّ مَنْ أَوَى إِلَى مَأْوىً فَأَنْتَ مَأْوَايَ وَ مَنْ لَجَأَ إِلَى‏ مَلْجَإٍ فَأَنْتَ‏ مَلْجَئِي‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اسْمَعْ نِدَائِي وَ أَجِبْ دُعَائِي وَ اجْعَلْ مَا بِي عِنْدَكَ وَ مَثْوَايَ وَ احْرُسْنِي فِي بَلْوَايَ مِنِ افْتِنَانِ الِامْتِحَانِ وَ لَمَّةِ الشَّيْطَانِ بِعَظَمَتِكَ الَّتِي لَا يَشُوبُهَا وَلَعُ نَفْسٍ بِتَفْتِينٍ وَ لَا وَارِدُ طَيْفٍ بِتَظْنِينٍ وَ لَا يَلُمُّ بِهَا فَرَحٌ حَتَّى تَقْلِبَنِي إِلَيْكَ بِإِرَادَتِكَ غَيْرَ ظَنِينٍ وَ لَا مَظْنُونٍ وَ لَا مُرَابٍ وَ لَا مُرْتَابٍ إِنَّكَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ}} (مهج الدعوات، ص۶۹؛ بحار الأنوار، ج۸۵، ص۲۱۴، ح۱).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۹۵۶.</ref>