نیایش سیزدهم: تفاوت میان نسخه‌ها

در پایان [[حضرت سجاد]]{{ع}} سر به [[سجده]] می‌گذارد و در سجده که [[بهترین]] حالت [[بنده]] در پیشگاه خداست [[حاجات]] خود را می‌شمرد و این‌گونه به مهر خدا دل می‌بندد: «فضل تو آسوده‌خاطرم گردانید و احسان تو مرا به سوی تو [[راه]] نمود. تو را به خودت و به [[محمد و آل محمد]]{{صل}} [[سوگند]] می‌دهم که مرا [[نومید]] باز نگردانی».<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش سیزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۵۴.</ref>

== منابع ==

[[رده:نیایش سیزدهم]]