نیایش چهل و هفتم: تفاوت میان نسخه‌ها

سرانجام در بخش پایانی دعا [[شرافت]] [[روز عرفه]] را بیان داشته و همچون [[بندگان]] کوچک و افتاده از [[خدای بزرگ]] [[طلب]] [[عفو]] می‌کند: «ای [[خداوند]]، [[دست]] سؤال پیش تو دراز کرده‌ام، همانند موجود حقیر [[ذلیل]] بینوای [[فقیر]] ترسانی، زنهار خواه، همراه با [[ترس]] و [[تضرع]] و پناه‌آوردن به تو...

بار خدایا، خنکی عفوت را، حلاوت رحمتت را، [[روح]] و ریحان و [[بهشت]] پر نعمتت را ارزانی من دار و از [[فضل]] خویش به من بچشان طعم [[فراغت]] را در گزاردن آنچه تو [[دوست]] می‌داری و طعم [[مجاهدت]] را در آنچه موجب [[تقرب]] به درگاه توست و مرا تحفه‌ای کرامند [[عطا]] کن».<ref>حج، محسن قرائتی، مشعر، ۱۳۹۱؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش چهل و هفتم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۵۰۶.</ref>

== منابع ==

[[رده:نیایش چهل و هفتم]]