مقررات نظامی: تفاوت میان نسخه‌ها

#استفاده از شیوه‌های [[ناپسند]] و نامناسب با [[کرامت انسانی]] در جنگ و به طور کلی خارج شدن از حدود [[احسان]] و [[روح]] [[نیکوکاری]] و انسان‌دوستی در مراحل مختلف رزم و به‌کارگیری [[افراط و تفریط]] در [[عملیات نظامی]]<ref>در حدیثی از امام صادق{{ع}} آمده است که مراد از احسان در مورد دشمن، رعایت تعادل و میانه‌روی و دوری از افراط و تفریط می‌باشد.</ref>. مراد از “غلظه” در [[آیه]]: {{متن قرآن|وَلْيَجِدُوا فِيكُمْ غِلْظَةً}}<ref>«و باید در شما صلابت بیابند» سوره توبه، آیه ۱۲۳.</ref> و نیز در آیه: {{متن قرآن|جَاهِدِ الْكُفَّارَ وَالْمُنَافِقِينَ وَاغْلُظْ عَلَيْهِمْ}}<ref>«با کافران و منافقان جهاد کن و بر آنان سخت بگیر» سوره توبه، آیه ۷۳.</ref>[[خشونت]] و [[شکنجه]] دادن و تعدّی و استفاده از شیوه‌های [[ناهنجار]] و غیر متناسب با کرامت انسانی نیست، بلکه منظور از آن [[قاطعیت]] در اجرای مقررات و دخالت ندادن به [[احساسات]] در انجام [[مسئولیت‌ها]] و [[سهل]] انگاری نکردن در ایفای تعهدات می‌باشد<ref>ر.ک: تفسیر المیزان، ج۲، ص۶۵؛ تفسیر المنار، ج۲، ص۲۱۴.</ref>. در جایی که [[اسلام]] در مورد جانداران توصیه می‌کند و ترّحم بر حیوانات را مدّ نظر قرار می‌دهد و از شکار کردن حیوانات به قصد [[تفریح]] [[نهی]] می‌کند و از پوست کندن حیوان [[ذبح]] شده قبل از [[جان]] دادنش ممانعت می‌نماید و قطع اندام حیوان را جز برای معالجه تجویز نمی‌کند<ref>در مورد حقوق حیوانات ر.ک: وسائل الشیعه، ج۸، ص۳۹۷؛ جامع احادیث الشیعه، ج۱۶ ص۹۲۲؛ مستدرک الوسائل، ج۳، ص۷۰؛ بحارالانوار، ج۶۴، ص۱۱۹؛ کنز العمال، ج۹، ص۳۷؛ نهج البلاغه، خطبه ۶۵؛ سنن دارمی، ج۲، ص۸۳.</ref> چگونه می‌توان [[تصور]] کرد که به [[غلظت]] به معنی [[شکنجه]]، [[خشونت]]، بی‌حرمتی [[کرامت انسان]] و عملیات [[ضد]] [[انسانی]] امر کرده باشد.