خلافت ابوبکر: تفاوت میان نسخه‌ها

[[ابوبکر]]، اولین شخصی است که پس از رسول خدا{{صل}} بر [[مسند خلافت]] تکیه زد. وی از سوی گروهی از [[صحابه]] و در محلی به نام “[[سقیفه بنی‌ساعده]]” به خلافت [[برگزیده]] شد و بیش از دو سال بر مسلمانان [[حکومت]] کرد. در دوران خلافت ابوبکر، [[آیین]] نوپای [[اسلام]] رواج بیشتری یافت و با حرکت صفوف [[مجاهدان]] به مرزهای [[شرق]] و شمال و محاصره [[شهر]] [[دمشق]] از سوی آنان، زمینه‌های گسترش جغرافیایی جهان اسلام فراهم شد.

* [[بیعت]] و [[اجماعی]] پذیرفتنی و قابل اعتناست که اساس آن با مشاوره، [[فکر]] و [[تأمل]] [[نخبگان]] [[جامعه]] در ابعاد و زوایای مختلف موضوع [[اجتماع]] شکل گیرد، اما [[اجماع]] و بیعتی که به صورت گیرد، اعتبار چنین امری نیز از منظر [[عقل]] و عقلا مورد سؤال و [[جرح]] است. اما اجماع و بیعت مورد ادعای [[اهل سنت]] درباره [[خلیفه اول]] طبق گزارش‌های مورخان با [[رحلت پیامبر]]{{صل}}، [[انصار]] در محلی به نام سقیفه جمع شده و برای خود خلیفه‌ای را ا نتخاب می‌کردند که این خبر به اطلاع [[عمر]] رسید و او هم بالفور [[ابوبکر]] را در جریان امر قرار داد و شتابان خودشان را برای مقابله با [[تصمیم]] انصار به سقیفه رساندند که طبق [[نقل]] [[تاریخ]] از [[مهاجران]] تنها دو نفر فوق "ابوبکر و عمر" باضافه [[ابوعبیده بن جراح]] حضور داشتند. در چنین مکان و [[زمان]] و جوی آنان تصمیم گرفتند که ابوبکر بر [[مسند خلافت]] تکیه کند. سؤال این است که آیا چنین تصمیم و امری بدون [[مشورت]] با نخبگان جامعه آن [[روز]] مانند [[علی]]{{ع}}، [[سلمان]]، [[ابوذر]]، [[مقداد]]، [[ابن‌ عباس]] و [[زبیر]] تصمیم عاقلانه‌ای بود؟ آیا می‌توان بر آن اسم اجماع و بیعت کل را [[انتخاب]] کرد؟ اینکه بعداً [[مردم]] با خلیفه اول بیعت کردند، بحث دیگری است، اما سؤال در منطقی و [[مشروع]] بودن تصمیم و اصل [[شورا]] و نشست سقیفه است که بدون حضور نخبگان جامعه و مخصوصاً [[حضرت علی]]{{ع}} که یک طرف مهم بلکه محور قضیه بود، انجام گرفت.