هابیل و قابیل در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
جز (جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\'\'\'\[\[(.*)\]\]\'\'\'(.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\sn...)
خط ۱۰: خط ۱۰:
==نکات==
==نکات==
از آنجا که یکی از اهداف [[رسالت]] [[پیامبران]] استفاده از تجربه [[جوامع انسانی]] به ویژه در حوزه مسائل [[اخلاقی]] و [[تربیتی]] است، [[خداوند]] [[پیامبر]] را [[مأمور]] ذکر داستان [[قابیل]] می‌کند که چگونه با برادرش [[هابیل]]، [[رفتار]] کرد و منشأ [[حسد]] داشت و این برای [[مردم]] [[عبرت]] است. نکته مهم این [[پیام]] برای [[پیامبر]] توجه به این تعبیر [[اخلاقی]] همه [[انبیا]] است: {{متن قرآن|لَئِنْ بَسَطْتَ إِلَيَّ يَدَكَ لِتَقْتُلَنِي مَا أَنَا بِبَاسِطٍ يَدِيَ إِلَيْكَ لِأَقْتُلَكَ}} است: “اگر دست خود را به سوی من دراز کنی تا مرا بکشی، من دستم را به سوی تو دراز نمی‌کنم تا تو را بکشم”. بدین‌گونه تصریح می‌کند که در برابر [[تهدید]] یک طرف، طرف دیگر مبادرت بر [[جرم]] نکند<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۳۷۵.</ref>.
از آنجا که یکی از اهداف [[رسالت]] [[پیامبران]] استفاده از تجربه [[جوامع انسانی]] به ویژه در حوزه مسائل [[اخلاقی]] و [[تربیتی]] است، [[خداوند]] [[پیامبر]] را [[مأمور]] ذکر داستان [[قابیل]] می‌کند که چگونه با برادرش [[هابیل]]، [[رفتار]] کرد و منشأ [[حسد]] داشت و این برای [[مردم]] [[عبرت]] است. نکته مهم این [[پیام]] برای [[پیامبر]] توجه به این تعبیر [[اخلاقی]] همه [[انبیا]] است: {{متن قرآن|لَئِنْ بَسَطْتَ إِلَيَّ يَدَكَ لِتَقْتُلَنِي مَا أَنَا بِبَاسِطٍ يَدِيَ إِلَيْكَ لِأَقْتُلَكَ}} است: “اگر دست خود را به سوی من دراز کنی تا مرا بکشی، من دستم را به سوی تو دراز نمی‌کنم تا تو را بکشم”. بدین‌گونه تصریح می‌کند که در برابر [[تهدید]] یک طرف، طرف دیگر مبادرت بر [[جرم]] نکند<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۳۷۵.</ref>.
== جستارهای وابسته ==


== منابع ==
== منابع ==
خط ۲۲: خط ۲۰:


[[رده:هابیل و قابیل در قرآن]]
[[رده:هابیل و قابیل در قرآن]]
[[رده:مدخل]]

نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۱:۵۳

مقدمه

﴿وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ ابْنَيْ آدَمَ بِالْحَقِّ إِذْ قَرَّبَا قُرْبَانًا فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِمَا وَلَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الْآخَرِ قَالَ لَأَقْتُلَنَّكَ قَالَ إِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ * لَئِنْ بَسَطْتَ إِلَيَّ يَدَكَ لِتَقْتُلَنِي مَا أَنَا بِبَاسِطٍ يَدِيَ إِلَيْكَ لِأَقْتُلَكَ إِنِّي أَخَافُ اللَّهَ رَبَّ الْعَالَمِينَ * إِنِّي أُرِيدُ أَنْ تَبُوءَ بِإِثْمِي وَإِثْمِكَ فَتَكُونَ مِنْ أَصْحَابِ النَّارِ وَذَلِكَ جَزَاءُ الظَّالِمِينَ * فَطَوَّعَتْ لَهُ نَفْسُهُ قَتْلَ أَخِيهِ فَقَتَلَهُ فَأَصْبَحَ مِنَ الْخَاسِرِينَ *فَبَعَثَ اللَّهُ غُرَابًا يَبْحَثُ فِي الْأَرْضِ لِيُرِيَهُ كَيْفَ يُوَارِي سَوْءَةَ أَخِيهِ قَالَ يَا وَيْلَتَا أَعَجَزْتُ أَنْ أَكُونَ مِثْلَ هَذَا الْغُرَابِ فَأُوَارِيَ سَوْءَةَ أَخِي فَأَصْبَحَ مِنَ النَّادِمِينَ[۱].

نکات

از آنجا که یکی از اهداف رسالت پیامبران استفاده از تجربه جوامع انسانی به ویژه در حوزه مسائل اخلاقی و تربیتی است، خداوند پیامبر را مأمور ذکر داستان قابیل می‌کند که چگونه با برادرش هابیل، رفتار کرد و منشأ حسد داشت و این برای مردم عبرت است. نکته مهم این پیام برای پیامبر توجه به این تعبیر اخلاقی همه انبیا است: ﴿لَئِنْ بَسَطْتَ إِلَيَّ يَدَكَ لِتَقْتُلَنِي مَا أَنَا بِبَاسِطٍ يَدِيَ إِلَيْكَ لِأَقْتُلَكَ است: “اگر دست خود را به سوی من دراز کنی تا مرا بکشی، من دستم را به سوی تو دراز نمی‌کنم تا تو را بکشم”. بدین‌گونه تصریح می‌کند که در برابر تهدید یک طرف، طرف دیگر مبادرت بر جرم نکند[۲].

منابع

پانویس

  1. «و برای آنان داستان دو پسر آدم (هابیل و قابیل) را به درستی بخوان! که قربانی‌یی پیش آوردند اما از یکی از آن دو پذیرفته شد و از دیگری پذیرفته نشد، (قابیل) گفت: بی‌گمان تو را خواهم کشت! (هابیل) گفت: خداوند تنها از پرهیزگاران می‌پذیرد * اگر به سوی من دست دراز کنی تا مرا بکشی، من به سوی تو دست دراز نمی‌کنم تا تو را بکشم؛ که من از خداوند، پروردگار جهانیان می‌هراسم * من می‌خواهم که تو با گناه من و گناه خود (نزد خداوند) بازگردی تا از دمسازان آتش باشی و این کیفر ستمگران است * نفس (امّاره) او کشتن برادرش را بر وی آسان گردانید پس او را کشت و از زیانکاران شد * خداوند کلاغی را برانگیخت که زمین را می‌کاوید تا بدو نشان دهد چگونه کالبد برادرش را در خاک کند؛ گفت: وای بر من! آیا ناتوان بودم که چون این کلاغ باشم تا کالبد برادرم را در خاک کنم؟ و از پشیمانان شد» سوره مائده، آیه ۲۷-۳۱.
  2. سعیدیان‌فر و ایازی، فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم، ج۲، ص ۳۷۵.