عهد در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

==عهد==

واژه «[[عهد]]» در [[آیه ابتلاء]] به معنای [[امامت]] [[تفسیر]] شده است؛ چراکه در پاسخ به تقاضای [[ابراهیم]]{{ع}} مبنی بر برخورداری [[ذریه]] وی از [[مقام امام]]، واقع شده است<ref>محمد بن الحسن الطوسی، تلخیص الشافی، ج۲، ص۲۵۵؛ بحار الانوار، ج۲۵، ص۱۹۱ و مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۲۰۲.</ref>.

این واژه در اصل به معنای [[حفظ]] و نگهداشتن چیزی و ایجاد [[پیمان]] است و عهدی که برای [[حکام]] و [[والیان]] نوشته می‌شود و نیز [[وصیت]] و قسم از این باب بوده و جمع آن عهود می‌باشد. و به خاطر لطفی که در [[باران]] هست و گویی که باران در [[بهار]] متعهدانه می‌بارد، باران را عهد و عهاد نیز گفته‌اند<ref>معجم مقاییس اللغة، ص۶۸۷ و العین، ص۶۹۱.</ref>.

#عهد ذاتی از [[عبد]] و بندگان، مانند: {{متن قرآن|مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ}}<ref>«از مؤمنان، کسانی هستند که به پیمانی که با خداوند بستند وفا کردند» سوره احزاب، آیه ۲۳.</ref>. این عهد در نفس و ذات عبد تحقق می‌یابد و برآمده از [[ایمان یقینی]] و [[راسخ]]، [[شهود]] و [[حق الیقین]] است<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۲۴۶-۲۴۷.</ref>.

عهد: [[حفظ]] و نگهداری و رعایت چیزی است که مراعات آن لازم است خداوند می‌فرماید:. {{متن قرآن|...وَأَوْفُوا بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْئُولًا}}<ref>«و به پیمان وفا کنید که از پیمان خواهند پرسید» سوره اسراء، آیه ۳۴.</ref>.