جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۲
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۱) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۲) |
||
| خط ۳۰: | خط ۳۰: | ||
در [[فقه حنبلی]]، نمونههایی از عمل به استحسان و [[عدول]] از [[قیاس]]، با تصریح به اصطلاح استحسان در کتب مسائل احمد، نقل شده، و گاه نیز از دیگر سو [[نکوهش]] استحسان بیپایه از زبان احمد نقل شده است. از همینرو، گاه نام [[حنبلیان]] در شمار پذیرندگان استحسان و گاه در عداد مخالفان آن آورده شده است. | در [[فقه حنبلی]]، نمونههایی از عمل به استحسان و [[عدول]] از [[قیاس]]، با تصریح به اصطلاح استحسان در کتب مسائل احمد، نقل شده، و گاه نیز از دیگر سو [[نکوهش]] استحسان بیپایه از زبان احمد نقل شده است. از همینرو، گاه نام [[حنبلیان]] در شمار پذیرندگان استحسان و گاه در عداد مخالفان آن آورده شده است. | ||
درباره دیگر [[مذاهب فقهی]]، به اختصار باید بیان داشت که زیدیان در [[تأیید]] استحسان با [[حنفیان]] همراهند؛ [[امامیه]] و [[ظاهریه]]، اساس [[مشروعیت]] قیاس و به تبع آن استحسان را [[انکار]] دارند؛ اما [[اباضیه]]، اگرچه استحسان بیپایه را به [[نقد]] میگیرند، در روشهای [[فقهی]] خود از عمل به استحسان روی گردان نبودهاند<ref>دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۸، ص۱۶۷ - ۱۶۵.</ref> | درباره دیگر [[مذاهب فقهی]]، به اختصار باید بیان داشت که زیدیان در [[تأیید]] استحسان با [[حنفیان]] همراهند؛ [[امامیه]] و [[ظاهریه]]، اساس [[مشروعیت]] قیاس و به تبع آن استحسان را [[انکار]] دارند؛ اما [[اباضیه]]، اگرچه استحسان بیپایه را به [[نقد]] میگیرند، در روشهای [[فقهی]] خود از عمل به استحسان روی گردان نبودهاند<ref>دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۸، ص۱۶۷ - ۱۶۵.</ref><ref>فقه سیاسی (درآمدی بر حقوق اسلامی تطبیقی)، ص۹۵ - ۴۰.</ref><ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۱۴۴.</ref>. | ||
== منابع == | == منابع == | ||