جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵
جز (جایگزینی متن - 'غالب' به 'غالب') |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
||
| خط ۱۸۴: | خط ۱۸۴: | ||
همچنین فی قوله تعالی: {{متن قرآن|إِنْ تُصِبْكَ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وَإِنْ تُصِبْكَ مُصِيبَةٌ يَقُولُوا قَدْ أَخَذْنَا أَمْرَنَا مِنْ قَبْلُ وَيَتَوَلَّوْا وَهُمْ فَرِحُونَ}}، روایاتی را [[نقل]] فرمودند، از جمله: | همچنین فی قوله تعالی: {{متن قرآن|إِنْ تُصِبْكَ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وَإِنْ تُصِبْكَ مُصِيبَةٌ يَقُولُوا قَدْ أَخَذْنَا أَمْرَنَا مِنْ قَبْلُ وَيَتَوَلَّوْا وَهُمْ فَرِحُونَ}}، روایاتی را [[نقل]] فرمودند، از جمله: | ||
#در [[تفسیر]] [[علی ابن ابراهیم]] به [[روایت]] ابیجارود از [[ابی جعفر]]، [[امام باقر]]{{ع}}، فی قوله تعالی: {{متن قرآن|إِنْ تُصِبْكَ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وَإِنْ تُصِبْكَ مُصِيبَةٌ}}، فرمود: {{متن حدیث|أَمَّا الْحَسَنَةُ فَالْغَنِيمَةُ وَ الْعَافِيَةُ- وَ أَمَّا الْمُصِيبَةُ فَالْبَلَاءُ وَ الشِّدَّةُ}}؛ یعنی مراد از حسنه، [[غنیمت]] و [[سلامت]] بوده و مراد از [[مصیبت]]، [[غم]]، [[رنج]] و [[سختی]] است<ref>نورالثقلین، ج۲، ص۲۲۵، ح۱۷۷؛ برهان، ص۴۲۶.</ref>. | #در [[تفسیر]] [[علی ابن ابراهیم]] به [[روایت]] ابیجارود از [[ابی جعفر]]، [[امام باقر]]{{ع}}، فی قوله تعالی: {{متن قرآن|إِنْ تُصِبْكَ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وَإِنْ تُصِبْكَ مُصِيبَةٌ}}، فرمود: {{متن حدیث|أَمَّا الْحَسَنَةُ فَالْغَنِيمَةُ وَ الْعَافِيَةُ- وَ أَمَّا الْمُصِيبَةُ فَالْبَلَاءُ وَ الشِّدَّةُ}}؛ یعنی مراد از حسنه، [[غنیمت]] و [[سلامت]] بوده و مراد از [[مصیبت]]، [[غم]]، [[رنج]] و [[سختی]] است<ref>نورالثقلین، ج۲، ص۲۲۵، ح۱۷۷؛ برهان، ص۴۲۶.</ref>. | ||
#[[ابن ابیشیبه]]، ابن منذر، [[ابنابیحاتم]] و ابوالشیخ درباره قوله: {{متن قرآن|إِنْ تُصِبْكَ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ}}، از [[مجاهد]] [[اخراج]] نمودند که او گفت: {{متن حدیث|العافیة و الرخاء و الغنیمة}}؛ یعنی تندرستی، فراخی در [[زندگی]] و آنچه بدون [[زحمت]] به دست آید، و درباره قوله: {{متن قرآن|إِنْ تُصِبْكَ مُصِيبَةٌ}}، گفت: {{متن حدیث|وَ الْبَلَاءُ وَ الشِدَّةُ}}؛ یعنی [[گرفتاری]] و سختی. {{متن قرآن|يَقُولُوا قَدْ أَخَذْنَا أَمْرَنَا مِنْ قَبْلُ}}؛ {{متن حدیث|قَدْ حَذَّرَنَا}}؛ یعنی [[پرهیز]] کردهایم<ref>درالمنثور، ج۳، ص۲۴۹.</ref>. | # [[ابن ابیشیبه]]، ابن منذر، [[ابنابیحاتم]] و ابوالشیخ درباره قوله: {{متن قرآن|إِنْ تُصِبْكَ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ}}، از [[مجاهد]] [[اخراج]] نمودند که او گفت: {{متن حدیث|العافیة و الرخاء و الغنیمة}}؛ یعنی تندرستی، فراخی در [[زندگی]] و آنچه بدون [[زحمت]] به دست آید، و درباره قوله: {{متن قرآن|إِنْ تُصِبْكَ مُصِيبَةٌ}}، گفت: {{متن حدیث|وَ الْبَلَاءُ وَ الشِدَّةُ}}؛ یعنی [[گرفتاری]] و سختی. {{متن قرآن|يَقُولُوا قَدْ أَخَذْنَا أَمْرَنَا مِنْ قَبْلُ}}؛ {{متن حدیث|قَدْ حَذَّرَنَا}}؛ یعنی [[پرهیز]] کردهایم<ref>درالمنثور، ج۳، ص۲۴۹.</ref>. | ||
همین طور فی قوله تعالی: {{متن قرآن|أُولَئِكَ يُؤْتَوْنَ أَجْرَهُمْ مَرَّتَيْنِ بِمَا صَبَرُوا وَيَدْرَءُونَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ}}، روایتی را نقل نمودهاند: در [[کتاب کافی]]، [[علی بن ابراهیم]] با اسنادش تا [[هشام بن سالم]] و غیر او، از ابیعبد [[الله]]، [[امام صادق]]{{ع}}، درباره فرموده [[خدای عزوجل]]: {{متن قرآن|أُولَئِكَ يُؤْتَوْنَ أَجْرَهُمْ مَرَّتَيْنِ بِمَا صَبَرُوا}}، نقل نموده که [[حضرت]] فرمود: {{متن حدیث|عَلَى التَّقِيَّةِ}}، و درباره فرموده خدای عزوجل: {{متن قرآن|وَيَدْرَءُونَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ}}، فرمود: {{متن حدیث|الْحَسَنَةُ التَّقِيَّةُ وَ السَّيِّئَةُ الْإِذَاعَةُ}}؛ یعنی امام صادق{{ع}}، فرمود: به آنان دو مرتبه [[پاداش نیک]] اعطا میشود، چون بر [[تقیه]]، [[شکیبایی]] و [[خویشتنداری]] کردند و با نیکویی تقیه نمودن، [[زشتی]] [[افشاگری]] را دفع کردند<ref>نورالثقلین، ج۴، ص۱۶۶، ح۸۶؛ برهان، ص۷۹۴.</ref>. | همین طور فی قوله تعالی: {{متن قرآن|أُولَئِكَ يُؤْتَوْنَ أَجْرَهُمْ مَرَّتَيْنِ بِمَا صَبَرُوا وَيَدْرَءُونَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ}}، روایتی را نقل نمودهاند: در [[کتاب کافی]]، [[علی بن ابراهیم]] با اسنادش تا [[هشام بن سالم]] و غیر او، از ابیعبد [[الله]]، [[امام صادق]]{{ع}}، درباره فرموده [[خدای عزوجل]]: {{متن قرآن|أُولَئِكَ يُؤْتَوْنَ أَجْرَهُمْ مَرَّتَيْنِ بِمَا صَبَرُوا}}، نقل نموده که [[حضرت]] فرمود: {{متن حدیث|عَلَى التَّقِيَّةِ}}، و درباره فرموده خدای عزوجل: {{متن قرآن|وَيَدْرَءُونَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ}}، فرمود: {{متن حدیث|الْحَسَنَةُ التَّقِيَّةُ وَ السَّيِّئَةُ الْإِذَاعَةُ}}؛ یعنی امام صادق{{ع}}، فرمود: به آنان دو مرتبه [[پاداش نیک]] اعطا میشود، چون بر [[تقیه]]، [[شکیبایی]] و [[خویشتنداری]] کردند و با نیکویی تقیه نمودن، [[زشتی]] [[افشاگری]] را دفع کردند<ref>نورالثقلین، ج۴، ص۱۶۶، ح۸۶؛ برهان، ص۷۹۴.</ref>. | ||
| خط ۲۶۳: | خط ۲۶۳: | ||
[[رده:حسنه در قرآن]] | [[رده:حسنه در قرآن]] | ||