جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵
جز (جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} ') |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = بندگی خدا | | موضوع مرتبط = بندگی خدا | ||
| خط ۱۶: | خط ۱۵: | ||
در این راستا، عبودیت در رابطه با خداوند معنای عمیقتری پیدا میکند؛ زیرا رابطه [[مالکیت]] و مملوکیت [[انسان]] با خداوند، دائر مدار [[خالقیت]] است؛ خداوند [[مالکی]] است که [[خالق]] ذات و هستی [[بندگان]] است. از این رو، عبودیت در [[فرهنگ دینی]]، یعنی مملوکیتی که همه امور عبد، ذاتاً و وصفاً و فعلاً متعلق به خداوند است<ref>المیزان فی تفسیر القرآن (ط مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، ۱۳۹۰ ه.ق). ج۱۷، ص۱۳۵؛ و مجمع البیان فی تفسیر القرآن (ط. ناصر خسرو، ۱۳۷۲ ه.ش)، ج۱، ص۱۵۶.</ref>. عبودیت در این [[فرهنگ]]، به معنای [[معرفت]] به [[بندگی]] و ناداری و فقر خود در مقابل خداوند است. از آنجا که فقر و ذلت در [[درگاه الهی]] و [[عبودیت]] [[خداوند]] ملازم یکدیگر هستند، از این منظر، اگر [[هدف از خلقت انسان]]، بنا بر [[آیه]] ۵۶ [[سوره ذاریات]]، عبودیت است، پس [[درک]] [[حقیقت]] [[بندگی]]، ملازم با [[معرفت]] به درجه [[فقر]] و [[ذلت]] و [[نیازمندی]] [[انسانها]] در درگاه الهی است.<ref>[[محمد تقی فیاضبخش|فیاضبخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳]] ص ۷۸.</ref> | در این راستا، عبودیت در رابطه با خداوند معنای عمیقتری پیدا میکند؛ زیرا رابطه [[مالکیت]] و مملوکیت [[انسان]] با خداوند، دائر مدار [[خالقیت]] است؛ خداوند [[مالکی]] است که [[خالق]] ذات و هستی [[بندگان]] است. از این رو، عبودیت در [[فرهنگ دینی]]، یعنی مملوکیتی که همه امور عبد، ذاتاً و وصفاً و فعلاً متعلق به خداوند است<ref>المیزان فی تفسیر القرآن (ط مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، ۱۳۹۰ ه.ق). ج۱۷، ص۱۳۵؛ و مجمع البیان فی تفسیر القرآن (ط. ناصر خسرو، ۱۳۷۲ ه.ش)، ج۱، ص۱۵۶.</ref>. عبودیت در این [[فرهنگ]]، به معنای [[معرفت]] به [[بندگی]] و ناداری و فقر خود در مقابل خداوند است. از آنجا که فقر و ذلت در [[درگاه الهی]] و [[عبودیت]] [[خداوند]] ملازم یکدیگر هستند، از این منظر، اگر [[هدف از خلقت انسان]]، بنا بر [[آیه]] ۵۶ [[سوره ذاریات]]، عبودیت است، پس [[درک]] [[حقیقت]] [[بندگی]]، ملازم با [[معرفت]] به درجه [[فقر]] و [[ذلت]] و [[نیازمندی]] [[انسانها]] در درگاه الهی است.<ref>[[محمد تقی فیاضبخش|فیاضبخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳]] ص ۷۸.</ref> | ||
== منابع == | == منابع == | ||
| خط ۲۸: | خط ۲۵: | ||
[[رده:بندگی خدا]] | [[رده:بندگی خدا]] | ||