مدایح علوی: تفاوت میان نسخه‌ها

*مبنای شکل‌گیری مباحث [[کتاب ]]"[[الغدیر]]"، بر غدیریه‌های [[شاعران]] [[عرب]] و [[فضایل]] [[امام علی|امیر المؤمنین]]{{ع}} در قالب [[شعر]] از صدر [[اسلام]] تا زمان مؤلف آن کتاب است و قرن به قرن [[شاعران]] [[غدیر]] را معرفی و به [[نقل]] و مستندسازی اشعارشان پرداخته است. اینگونه سروده‌ها، هم مفاهیم [[اعتقادی]] [[تشیع]] را در [[عواطف]] [[شیعیان]] ریشه‌دارتر ساخته و هم آن [[فضایل]] را که در [[روایات]] آمده، با زبان [[شعر]]، جذاب و فراگیر و ماندگار کرده است. [[پیامبرر خاتم|پیامبر اسلام]]] و [[ائمه]] [[معصومین]]{{عم}} نیز مدافع و مروّج اینگونه [[مدایح]] بوده‌اند و [[شعر]] [[شاعران]] هم در سایۀ مدایح علوی و ولایی، [[ارزش]] و اعتبار و [[جاودانگی]] یافته است (مادح [[خورشید]]، مدّاح خود است). به عنوان نمونه، برخی از [[شاعران]] [[عرب]] را یاد می‌کنیم: [[کعب بن زهیر]]، [[بشر بن منقذ]]، [[حسّان بن ثابت]] و...<ref> این شاعران و شعرای دیگری با نمونه‌هایی از سروده‌های علوی‌شان در ج ۹ «موسوعة الامام علی بن ابی‌طالب»، ص ۸ تا ۱۰۱ و در مجلّدات متعدد «الغدیر» و منابع دیگر آمده است</ref>. در [[ادب]] [[فارسی]] نیز از دیرباز، [[شاعران]] [[شیعی]] به [[مدیحه‌سرایی]] [[اهل بیت]]، به‌ویژه [[امام علی|امیر مؤمنان]] پرداخته‌اند و [[فضایل]] آن [[حضرت]] را با زبان [[شعر]]، جاودانه ساخته‌اند.(...) کدام شاعر [[اهل]] ولا و [[محبّ]] [[اهل بیت]] است که دربارۀ [[امام علی|علی]] مدیحه و مدایحی نسروده باشد؟<ref>در این زمینه از جمله ر.ک: «غدیریه‌های فارسی»، محمد صحتی، «در ساحل غدیر» و «مناقب علوی در شعر فارسی» احمد احمدی بیرجندی</ref> این، عمل به توصیه و رهنمود [[امامان]] [[شیعه]] است که [[شاعران]] مکتبی را به سرودن دربارۀ [[اهل بیت]] فراخوانده و برای آن پاداش‌های فراوان برشمرده‌اند. به فرمودۀ [[امام صادق]]{{ع}}: {{عربی|من قال فینا بیت شعر بنی اللّه له بیتا فی الجنّة}}<ref>هرکه بیتی شعر دربارۀ ما بگوید، خداوند در برابر آن خانه‌ای در بهشت برایش بنا می‌کند.</ref>، [[احادیث]] فراوان از این دست، نشان‌دهندۀ [[فضیلت]] پرداختن به "مدایح علوی" و اشعار آیینی و ولایی است<ref>عیون اخبار الرضا، ص ۵، المحجّة البیضاء، ج ۵ ص ۲۲۹، الغدیر ج ۲ ص ۳.</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۵۳۴.</ref>