اهل در لغت: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

واژه «[[اهل]]» در لغت به [[شایسته]]، سزاوار<ref>ر. ک: ابراهیم انیس، المعجم الوسیط، ص۳۱.</ref> و مستوجب<ref>ابن سیده، المحکم، ج۴، ص۲۵۶.</ref> معنا شده و در عرف نیز در همین معنا [[ظهور]] دارد... ، ولی وقتی به شیء یا شخصی اضافه شود که غالباً نیز چنین است، به مناسبت مضاف الیه معنای دیگری از آن فهمیده می‌شود. جمعی کلمه «[[اهل بیت]]» را به ساکنان [[خانه]] معنا کرده‌اند<ref>فراهیدی، العین، ج۴، ص۸۹؛ ابن منظور، لسان العرب، ج۱، ص۲۵۳.</ref>. فیومی پس از معنی کردن «الاهل» به «اهل بیت» گفته است: اصل در آن، [[خویشی]] است<ref>فیومی، المصباح المنیر، ص۳۳.</ref>. راغب نیز از کاربرد مجازی «اهل بیت» شخص، در مورد کسانی که با وی پیوند نسبی دارند، سخن گفته است<ref>راغب، مفردات الفاظ القرآن، ص۲۵.</ref>؛ بنابراین می‌توان گفت «اهل بیت» در لغت به هر شخصی که ساکن خانه است، یعنی [[زن]] و [[فرزندان]] اطلاق می‌شود و به معنای [[خویشاوندان]] او نیز به کار می‌رود. در عرف نیز به همین معناست.

اما در مورد [[پیامبر خدا]] {{صل}} چون [[بیت]] آن [[حضرت]] محل [[نزول وحی]] و بیت [[نبوت]] نیز بوده، کلمه اهل بیت در مورد ایشان دو کاربرد پیدا می‌کند. گاهی [[اهل بیت پیامبر]] گفته می‌شود و از بیت، محل سکونت آن حضرت [[اراده]] می‌شود... ؛ در این صورت کلمه اهل بیت در مورد آن حضرت نیز به همان معنایی است که در مورد دیگران به کار می‌رود؛ یعنی به معنای [[خانواده]] یا به معنای مطلق خویشاوندان آن حضرت می‌باشد؛ ولی گاهی اهل بیت پیامبر با لحاظ ویژگی محل نزول وحی و بیت نبوت است، در این صورت به معنای ساکنان خانه، خانواده یا مطلق خویشاوندان آن حضرت نیست، بلکه منظور افرادی است که از نظر [[علمی]] و عملی و [[صفات انسانی]]، شایسته بیت آن حضرت می‌باشند...<ref>بابایی، مکاتب تفسیری، ج۱، ص۶۷ - ۶۸.</ref><ref>[[فتح‌الله نجارزادگان|نجارزادگان، فتح‌الله]]، [[بررسی تطبیقی تفسیر آیات ولایت (کتاب)|بررسی تطبیقی تفسیر آیات ولایت]]، ص ۳.</ref>