سفیر در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

[[سفیر]]، به معنای [[رسول]] و پیک<ref>فرهنگ معین، ج۲، ص۱۸۹۲.</ref>، بالاترین [[مقام]] [[سیاسی]] و [[نماینده]] رسمی یک [[کشور]] در [[کشور]] دیگر بوده و از [[مصونیت]] [[سیاسی]] برخوردار است<ref>حقوق بین الملل عمومی، ص۳۲؛ ترمینولوژی حقوق، ص۳۵۹؛ وسایل الشیعه، ج۱۱، ص۸۸.</ref>. در زمان [[پیامبر]] {{صل}}، [[روابط]] [[دیپلماسی]] بیشتر جنبۀ مذهبی داشت<ref>سیره ابن هشام، ج۲، ص۷۶؛ الکامل فی التاریخ، ج۱، ص۶۱۰.</ref>؛ اما در دوره‌های بعد، صورت [[سیاسی]] به خود گرفته است. [[سفیر]] در دوران گذشته بر خلاف امروز، در کشورهای محل [[مأموریت]] ساکن نبود، بلکه بیشتر جنبۀ [[مأموریت]] مقطعی داشته است.

از شاخص‌ترین سفیران [[پیامبر]] می‌توان به "[[حاطب بن ابی بلتعه]]" [[سفیر]] [[پیامبر]] {{صل}} به دربار "مقوقس" [[پادشاه]] [[مصر]]، دحیه کلبی به دربار "[[قیصر روم]]" "[[عبدالله]] بن [[حذافه]] سهمی" به دربار "[[خسرو پرویز]]" [[پادشاه ایران]] و "[[جعفر بن ابی طالب]]" به دربار "[[نجاشی]]" [[پادشاه]] [[حبشه]]، نام برد<ref>مکاتیب الرسول، ج۱، ص۱۳۰-۱۱۰.</ref><ref>[[اباصلت فروتن|فروتن، اباصلت]]، [[علی اصغر مرادی|مرادی، علی اصغر]]، [[واژه‌نامه فقه سیاسی (کتاب)|واژه‌نامه فقه سیاسی]]، ص ۱۲۲.</ref>.