طمع در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

}}

[[حرص]]<ref>خلیل بن احمد فراهیدی، کتاب العین، ج۲، ص۲۷.</ref>، [[امیدواری]] و [[اشتیاق]] به چیزی با [[شهوت]]<ref>حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۵۲۴.</ref>. اصل آن "طَمْع" به معنای [[امید]] [[قلبی]] شدید و قویّ<ref>ابن‌فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۳، ص۴۲۵.</ref>، [[تمایل]] نفس در مقابل استغنای نفس<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۷، ص۱۱۹.</ref>.

در [[فرهنگ قرآن]] [[طمع]] در [[امور مادّی]] به معنای حرص و تمایل شدید، از صفات مذموم و ضدارزشی به شمار رفته است: {{متن قرآن|وَمَهَّدتُّ لَهُ تَمْهِيدًا ثُمَّ يَطْمَعُ أَنْ أَزِيدَ}}<ref>«و راه (پیشرفت) او را نیک هموار کردم، باز آز دارد که بیفزایم» سوره مدثر، آیه ۱۴-۱۵.</ref>؛ امّا طمع در [[امور معنوی]] و امیدواری به [[مغفرت الهی]] صفتی [[نیک]] و [[ممدوح]] است: {{متن قرآن|وَنَطْمَعُ أَنْ يُدْخِلَنَا رَبُّنَا مَعَ الْقَوْمِ الصَّالِحِينَ}}<ref>«و چرا ما به خداوند و آنچه از حق به ما رسیده است ایمان نیاوریم در حالی که امید می‌بریم که پروردگارمان ما را در میان شایستگان در آورد» سوره مائده، آیه ۸۴.</ref>.

در [[فرهنگ]] [[قرآنی]] همواره [[اعتدال]] مطلوب بوده، [[انسان]] را از [[فساد]] باز داشته و در [[راه]] [[حق]] ثابت و [[استوار]] داشته است. [[صفات انسانی]] در حد [[افراط]] و [[تفریط]] فسادآور است. طمع و [[رجاء]] یا [[خوف]] و [[یأس]] هر دو برای [[روح انسانی]] خطیر و مهلک است. طمع انسان را به [[آزمندی]] و حرص می‌کشد و از [[یاد خدا]] و [[حقوق مردم]] [[غافل]] می‌کند و یأس و خوف، انسان را به [[افسردگی]] و دلمردگی می‌رساند.

== منابع ==