عبودیت در لغت: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

[[عبودیت]] درلغت، به معنای نهایت اظهار تذلل و [[انقیاد]] و [[خضوع]] در برابر مولا است<ref>مفردات راغب (ط. دارالقلم - الدار الشامیة، ۱۴۱۲ هق)، ص۵۴۲؛ و التحقیق (ط. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۶۸ ه. ش)، ج۸، ص۱۳.</ref>؛ چنان که [[خداوند]]، [[عبادت]] و ابراز [[خشوع]] در [[درگاه الهی]] را مقابل [[استکبار]] بیان فرموده است:

بر این اساس، لغت «[[عبد]]» [[وصف]] برای [[انسانی]] قرار می‌گیرد که مملوک غیر است و از خود چیزی ندارد و همه امور او در اختیارمولای او است<ref>لسان العرب (ط. دار الفکر للطباعة و النشر و التوزیع - دار صادر، ۱۴۱۴ ه. ق)، ج۳، ص۲۷۰.</ref>.

در اصطلاح [[دینی]]، واژه «عبد» ملازم با [[فقر]] و [[ناداری]] و [[ذلت]] در درگاه مولا است؛ چنان که به راه کوبیده شده در اثر کثرت رفت و آمد و در نتیجه هموار، «طریق مُعبَّد» می‌گویند<ref>مجمع البیان (ط. ناصر خسرو، ۱۳۷۲ ه. ش)، ج۱، ص۶۱.</ref>؛ لذا عبد کسی است که خود و متعلقاتش از آن مولای او است و خود نادار و [[فقیر]] و [[ذلیل]] در [[خانه]] مولا است.

در این راستا، عبودیت در رابطه با خداوند معنای عمیق‌تری پیدا می‌کند؛ زیرا رابطه [[مالکیت]] و مملوکیت [[انسان]] با خداوند، دائر مدار [[خالقیت]] است؛ خداوند [[مالکی]] است که [[خالق]] ذات و هستی [[بندگان]] است. از این رو، عبودیت در [[فرهنگ دینی]]، یعنی مملوکیتی که همه امور عبد، ذاتاً و وصفاً و فعلاً متعلق به خداوند است<ref>المیزان فی تفسیر القرآن (ط مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، ۱۳۹۰ ه. ق). ج۱۷، ص۱۳۵؛ و مجمع البیان فی تفسیر القرآن (ط. ناصر خسرو، ۱۳۷۲ ه. ش)، ج۱، ص۱۵۶.</ref>. عبودیت در این [[فرهنگ]]، به معنای [[معرفت]] به [[بندگی]] و ناداری و فقر خود در مقابل خداوند است. از آنجا که فقر و ذلت در [[درگاه الهی]] و [[عبودیت]] [[خداوند]] ملازم یکدیگر هستند، از این منظر، اگر [[هدف از خلقت انسان]]، بنا بر [[آیه]] ۵۶ [[سوره ذاریات]]، عبودیت است، پس [[درک]] [[حقیقت]] [[بندگی]]، ملازم با [[معرفت]] به درجه [[فقر]] و [[ذلت]] و [[نیازمندی]] [[انسان‌ها]] در درگاه الهی است.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳]] ص ۷۸.</ref>