قبر امام حسین: تفاوت میان نسخه‌ها

}}

اولین بار [[بنی اسد]] پس از [[دفن اجساد شهدا]] و پیکر [[سید الشهدا]]، علامتی بر [[قبر]] نهادند. از اینکه [[توّابین]] در سال‌های ۶۳ یا ۶۴ بر سر قبر امام حسین می‌آمدند، می‌‌فهمیم که آن هنگام، آشنا و شناخته شده بوده است. بنا به [[تشویق]] [[اولیاء]] [[دین]]، [[مدفن]] آن [[حضرت]] از همان آغاز، مورد [[زیارت]] [[شیعه]] قرار گرفت، چه پنهانی و چه آشکار.

در زمان [[بنی امیّه]]، قبّه‌ای بر [[قبر]] [[شریف]] ساخته شد و تا زمان [[هارون الرشید]] باقی بود. وی [[قبر]] را خراب و محلّ آن را صاف کرد و درخت سدری را که (به نشانۀ [[قبر]]) در آنجا بود، [[قطع]] کرد. بار دیگر در زمان [[مأمون]] ساخته شد. سپس در سال ۲۳۶ و ۲۳۷ [[هجری]] به [[دستور]] [[متوکّل عباسی]]، [[قبر]] و خانه‌های اطراف آن خراب شد و به جای آن زراعت کردند و [[مانع]] رفت و آمد [[مردم]] شدند. بازهم در سال ۲۴۷ به [[دستور]] [[متوکّل]] [[قبر]] را خراب کردند و چندین نوبت دیگر این [[تخریب]] انجام گرفت. بنای فعلی [[مرقد]] و [[حرم سید الشهدا]] به [[قرن هشتم هجری]] بر می‌گردد. البته بارها مرمّت‌ها و اضافاتی انجام گرفته است. در سال ۱۲۱۶ [[هجری]] وهّابی‌ها با سپاهی از منطقۀ نجد حمله کرده و [[حرم حسینی]] را [[غارت]] و [[تخریب]] کردند و اسب‌ها را در [[صحن]] [[مطهّر]] بستند<ref>اعیان الشیعه، ج۱، ص۶۲۹.</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۳۸۰.</ref>.