نیایش سی و پنجم: تفاوت میان نسخه‌ها

جز
خط ۱: خط ۱:
{{امامت}}
== مقدمه ==
 
==مقدمه==
این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[رضا]] به [[تقدیر الهی]]، زمانی که به دنیاداران نظر می‌کرد.
این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[رضا]] به [[تقدیر الهی]]، زمانی که به دنیاداران نظر می‌کرد.
در [[نظام هستی]] حساب دقیق در کار است: {{متن قرآن|إِنَّا كُلَّ شَيْءٍ خَلَقْنَاهُ بِقَدَرٍ}}<ref>«ما هر چیزی را به اندازه‌ای آفریده‌ایم» سوره قمر، آیه ۴۹.</ref>.
در [[نظام هستی]] حساب دقیق در کار است: {{متن قرآن|إِنَّا كُلَّ شَيْءٍ خَلَقْنَاهُ بِقَدَرٍ}}<ref>«ما هر چیزی را به اندازه‌ای آفریده‌ایم» سوره قمر، آیه ۴۹.</ref>.
خط ۸: خط ۶:
[[بدیهی]] است که این اعتراضات تأثیری در گردونه تقدیرات ندارد و فقط باعث [[آزار]] [[فرد]] و تباه‌شدن [[اجر]] او می‌شود. اما در مقابل، [[بندگان]] با [[معرفت خدا]] در همه حال، چه [[خوشی]] و چه ناخوشی، به داده او [[راضی]] و به [[حکم]] او تسلیم‌اند. آنان در عین اینکه [[اهل تلاش]] و تدبیرند، هیچ‌گاه برای رسیدن به مقاصد خویش [[رضای الهی]] را زیر پا نمی‌گذارند و همین امر سبب [[آرامش روح]] آنان و [[خرسندی]] [[خدا]] از ایشان است.
[[بدیهی]] است که این اعتراضات تأثیری در گردونه تقدیرات ندارد و فقط باعث [[آزار]] [[فرد]] و تباه‌شدن [[اجر]] او می‌شود. اما در مقابل، [[بندگان]] با [[معرفت خدا]] در همه حال، چه [[خوشی]] و چه ناخوشی، به داده او [[راضی]] و به [[حکم]] او تسلیم‌اند. آنان در عین اینکه [[اهل تلاش]] و تدبیرند، هیچ‌گاه برای رسیدن به مقاصد خویش [[رضای الهی]] را زیر پا نمی‌گذارند و همین امر سبب [[آرامش روح]] آنان و [[خرسندی]] [[خدا]] از ایشان است.


[[امام]] [[زین العابدین]]{{ع}} [[راه]] و رسم [[رضامندی]] را به ما می‌آموزد: {{متن حدیث|الْحَمْدُ لِلَّهِ رِضًى‏ بِحُكْمِ‏ اللَّهِ‏...}}؛ «[[حمد]] [[خداوند]] را، رضاییم به قضای خداوندی. [[شهادت]] می‌دهم که [[خدای یکتا]]، روزی‌های بندگانش را به [[عدالت]] تقسیم کرده و با همه بندگانش به [[فضل]] و [[احسان]] [[رفتار]] کند. بارخدایا، [[درود]] بفرست بر [[محمد و خاندان او]] و مرا به آنچه [[توانگران]] را [[عطا]] کرده‌ای [[مفتون]] منمای و آنان را به آنچه مرا نداده‌ای به [[عُجب]] میفکن، تا مباد بر آفریدگانت [[رشک]] برم و تقدیر تو حقیر شمارم».
[[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} [[راه]] و رسم [[رضامندی]] را به ما می‌آموزد: {{متن حدیث|الْحَمْدُ لِلَّهِ رِضًى‏ بِحُكْمِ‏ اللَّهِ‏...}}؛ «[[حمد]] [[خداوند]] را، رضاییم به قضای خداوندی. [[شهادت]] می‌دهم که [[خدای یکتا]]، روزی‌های بندگانش را به [[عدالت]] تقسیم کرده و با همه بندگانش به [[فضل]] و [[احسان]] [[رفتار]] کند. بارخدایا، [[درود]] بفرست بر [[محمد و خاندان او]] و مرا به آنچه [[توانگران]] را [[عطا]] کرده‌ای [[مفتون]] منمای و آنان را به آنچه مرا نداده‌ای به [[عُجب]] میفکن، تا مباد بر آفریدگانت [[رشک]] برم و تقدیر تو حقیر شمارم».
«بارخدایا، درود بفرست بر محمد و خاندان او و خاطر من به قضای خود شاد دار و آنجا که تقدیر توست سینه من بگشای و همتی بلند [[عطا]] کن و دلم را اطمینانی چنان بخش که به [[پایمردی]] آن [[اقرار]] کنم که قضای تو جز به خیر و [[نیکی]] روان نگشته است. ای [[خداوند]]، سپاسِ مرا به درگاهت بر آنچه مرا نداده‌ای افزون‌تر نمای از [[سپاس]] من به درگاهت بر آنچه مرا عطا کرده‌ای».
«بارخدایا، درود بفرست بر محمد و خاندان او و خاطر من به قضای خود شاد دار و آنجا که تقدیر توست سینه من بگشای و همتی بلند [[عطا]] کن و دلم را اطمینانی چنان بخش که به [[پایمردی]] آن [[اقرار]] کنم که قضای تو جز به خیر و [[نیکی]] روان نگشته است. ای [[خداوند]]، سپاسِ مرا به درگاهت بر آنچه مرا نداده‌ای افزون‌تر نمای از [[سپاس]] من به درگاهت بر آنچه مرا عطا کرده‌ای».


خط ۱۶: خط ۱۴:


در این [[دعا]] آموزه‌های [[ارزشمندی]] وجود دارد که به آنها اشاره می‌شود:
در این [[دعا]] آموزه‌های [[ارزشمندی]] وجود دارد که به آنها اشاره می‌شود:
#در [[دارایی‌ها]] و نداری‌ها به یکدیگر [[رشک]] نبریم؛
# در [[دارایی‌ها]] و نداری‌ها به یکدیگر [[رشک]] نبریم؛
#سینه ما برای [[پذیرش]] تقدیرات [[الهی]] گشاده باشد؛
# سینه ما برای [[پذیرش]] تقدیرات [[الهی]] گشاده باشد؛
# سپاس ما بر آن چیزهایی که [[خدا]] به ما نداده بیشتر باشد نسبت به چیزهایی که به ما عطا کرده است؛
# سپاس ما بر آن چیزهایی که [[خدا]] به ما نداده بیشتر باشد نسبت به چیزهایی که به ما عطا کرده است؛
# [[پول]] و [[ثروت]] ملاک [[فضیلت]] و شرف نیست که دارنده آن شریف و فاقد آن [[پست]] باشد.<ref>تفسیر نور، محسن قرائتی، مرکز فرهنگی درس‌هایی از قرآن، ۱۳۸۸؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش سی و پنجم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۸۷.</ref>
# [[پول]] و [[ثروت]] ملاک [[فضیلت]] و شرف نیست که دارنده آن شریف و فاقد آن [[پست]] باشد.<ref>تفسیر نور، محسن قرائتی، مرکز فرهنگی درس‌هایی از قرآن، ۱۳۸۸؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش سی و پنجم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۸۷.</ref>
۱۱۸٬۲۸۱

ویرایش