احکام دین در معارف و سیره حسینی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[معصومین]] {{عم}} [[مرجعیت دینی]] خویش را پس از [[رسول اکرم]] {{صل}} در زمینه [[علمی]] و [[سیاسی]] باهم، به [[اثبات]] رساندند. خط و مشی [[خلافت]] به گونه‌ای حساب شده در جهت حذف و از میان برداشتن این شیوه [[پیامبر]] و دور ساختن آن از عرصه سیاسی و [[اجتماعی]] به فعالیت پرداخت و همان‌گونه که [[عنایت]] داشتید [[اهل بیت]] {{عم}} برای [[رویارویی]] با این [[توطئه]]، دست به [[برنامه‌ریزی]] زدند.

ولی در این گیر و دار، بعد علمی بیشتر جلوه‌گر شد و بر بعد سیاسی [[غلبه]] یافت به گونه‌ای که اهل بیت {{عم}} پس از [[امام حسین]] {{ع}} به [[کناره‌گیری]] از عرصه سیاسی متهم گشتند، اما [[ناتوانی]] علمی خط [[حاکم]] با وجود امکانات فراوان مادی و نیروی [[انسانی]] آنها در طول [[تاریخ]] به خوبی پدیدار گشت و [[مرجعیت ائمه]] اطهار {{عم}} بر دیگر مرجعیت‌های رایج آن [[زمان]] [[برتری]] یافت. از سویی، نیاز [[مسلمانان]] به تشریح [[احکام شرع]] با توجه به رخدادهای جدیدی که همواره پیش آمد، سبب دیگری بود که به پدیدار شدن [[علوم]] و [[فضیلت]] و کمال اهل بیت {{عم}} انجامید.

حقایقی نظیر [[حقیقت]] عدم عجز و ناتوانی اهل بیت در برابر پرسش‌های گوناگون [[مردم]] و عدم دریافت [[علم]] و [[دانش]] خود از فردی غیر از رسول اکرم {{صل}} و [[خاندان]] [[معصوم]] آن بزرگوار که در تاریخ ثبت شده، بر هیچ [[انسان]] عاقلی پوشیده نیست و دلیل روشنی بر [[فضل]] و برتری آنان از دیگران تلقی می‌شود.

# در ارتباط با [[نماز]]؛ [[امام باقر]] {{ع}} [[نماز خواندن]] را در یک [[لباس]] جایز می‌داند و در این راستا به سخن کسانی که خود، [[شاهد]] بوده‌اند [[حسین بن علی]] {{ع}} نماز خود را در یک لباس به جای آورد، استناد کرده است و از آن بزرگوار نقل کرده که وی شاهد بوده رسول اکرم {{صل}} نمازش را در یک لباس به جای آورده است<ref>دعائم الاسلام، ج۱، ص۱۷۵.</ref>.

# در [[روایت]] آمده است که [[ائمه]] {{عم}} جمله {{متن قرآن|بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ}} را در نمازهای (صبح و [[مغرب]] و عشاء) که [[حمد]] و [[سوره]] آنها بلند خوانده می‌شود و در آغاز [[سوره حمد]] و در ابتدای هر سوره‌ای در هر نمازی بلند می‌خواندند. از [[امام حسین]] {{ع}} روایت شده که فرمود: {{متن حدیث|اجْتَمَعْنَا وُلْدَ فَاطِمَةَ عَلَى ذَلِكَ}}<ref>«همه ما فرزندان فاطمه بر این سخن اتفاق‌نظر داریم» مستدرک الوسائل، ج۴، ص۱۸۹.</ref>.

# امام حسین {{ع}} مشغول [[نماز]] بود شخصی از مقابلش عبور کرد، یکی از مجلسیان [[حضرت]] وی را از این کار [[نهی]] کرد، [[امام]] {{ع}} پس از پایان نماز رو به او کرد و فرمود: چرا از عبور این مرد جلوگیری کردی؟ عرضه داشت: ای فرزند [[رسول خدا]]! وی میان شما و محرابتان فاصله ایجاد می‌کرد. حضرت فرمود: وای بر تو! [[خدای عزوجل]] به من نزدیک‌تر از آن است که کسی میان من و او فاصله ایجاد کند<ref>وسائل الشیعه، ج۳، ص۴۴۴، ح۴.</ref>.

# روزی امام حسین {{ع}} در مکانی جلوس فرموده بود که جنازه‌ای را از مقابل حضرت عبور دادند، وقتی جنازه پدیدار شد [[مردم]] از جا برخاستند، در اینجا امام {{ع}} برای روشن ساختن [[اشتباه]] مردم که به‌پا خاستن هنگام عبور جنازه را از [[سنّت]] [[نبی اکرم]] می‌پنداشتند، فرمود: رسول خدا {{صل}} در مسیری که جنازه فردی [[یهودی]] را عبور می‌دادند جلوس فرموده بود، حضرت به‌پا خاست تا جنازه یهودی بلندتر از سر مبارکش قرار نگیرد<ref>کافی، ج۳، ص۱۹۲.</ref>.

مؤلف کتاب «[[موسوعة کلمات الإمام الحسین (کتاب)|موسوعة کلمات الإمام الحسین]]» به نقل نزدیک به دویست و پنجاه روایت در مورد [[احکام شرع]] که در ابواب گوناگون [[فقه]] [[اسلام]] از [[ابا عبدالله الحسین]] {{ع}} رسیده پرداخته است.

[[سیره]] و روش امام حسین {{ع}} نیز مانند شیوه سایر [[ائمه اطهار]] {{عم}} در جهت سامان دادن به [[رفتار فردی]] و [[اجتماعی]] [[مسلمانان]] و [[جامعه اسلامی]]، یکی از منابع اصیل [[دریافت احکام]] [[الهی]] به شمار می‌آورد.<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)|پیشوایان هدایت ج۵]] ص۳۱۱.</ref>.