عبودیت در لغت: تفاوت میان نسخه‌ها

{{متن قرآن|إِنَّ الَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ وَيُسَبِّحُونَهُ وَلَهُ يَسْجُدُونَ}}<ref>«بی‌گمان کسانی که نزد پروردگار تو هستند از بندگی او سرکشی نمی‌ورزند و او را پاک می‌خوانند و برای او سجده می‌کنند» سوره اعراف، آیه ۲۰۶.</ref>.

در اصطلاح [[دینی]]، واژه «عبد» ملازم با [[فقر]] و [[ناداری]] و [[ذلت]] در درگاه مولا است؛ چنان که به راه کوبیده شده در اثر کثرت رفت و آمد و در نتیجه هموار، «طریق مُعبَّد» می‌گویند<ref>مجمع البیان (ط. ناصر خسرو، ۱۳۷۲ ه. ش)، ج۱، ص۶۱.</ref>؛ لذا عبد کسی است که خود و متعلقاتش از آن مولای او است و خود نادار و [[فقیر]] و [[ذلیل]] در [[خانه]] مولا است.