ابو الصلاح حلبی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[ابوالصلاح تقی الدین بن نجم الدین بن عبیداللّه حلبی]] در سال ۳۷۴ه در [[حلب]] به [[دنیا]] آمد.<ref>تاریخ الاسلام، ج ۳۰، ص۱۴۳.</ref> وی یکی از [[شاگردان]] برجسته [[شیخ طوسی]] و [[سید مرتضی]] بود و [[علوم]] گوناگون را از آنان آموخت<ref>فهرست منتجب الدین، ص۳۰.</ref> و در بسیاری از علوم [[جانشین]] سید مرتضی در حلب بود. ابوالصلاح از فقهای بنام، محدثی زبردست [[متکلم]] و از [[علمای شیعه]] و مورد [[اعتماد]] [[فریقین]] ([[شیعه]] و [[سنی]]) بود و به [[علم]] [[پزشکی]] نیز [[آگاهی]] داشت. [[قاضی]] [[عبدالرحمن رازی]] و شیخ [[تواب بن حسن خشاب مصری]] از جمله شاگردان او بودند و قاضی [[ابن براج]] (معاصر [[شیخ طوسی]]) از او [[روایت]] کرده است. <ref>اعیان الشیعه، ج ۳، ص۶۳۴.</ref> حلبی برای کسب [[معارف]] بیشتر، سه بار به [[عراق]] [[سفر]] کرد. وی در [[تقوا]] و [[زهد]] زبانزد خاص و عام بود؛ حتی برخی از [[علما]] و بزرگان [[اهل سنت]] او را ستوده و گفته‌اند او از [[پاک‌ترین]] [[مردم]] بود و نمازهای [[واجب]] را همیشه در [[مسجد]] و به [[جماعت]] برگزار می‌‌کرد و در [[فقه]] [[اهل بیت]] {{عم}} [[علامه]] بود.