جاهلیت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

در [[مکه]] گروهی به نام احناف که از [[پرستش]] [[بت]] سر باز زده بودند، [[خواندن و نوشتن]] می‌‌دانستند؛ همچنین [[حرب بن امیه]] و پسرش [[ابوسفیان]]، [[عمرو بن عمرو]]، [[عبدالمطلب]]، [[علی بن ابی طالب]]، [[بغیض بن عامر]]، [[ابوالروم بن عبد شرحبیل]]، [[ولید بن ولید]]، [[حاطب بن ابی بلتعه]]، [[حکم بن ابی احیحه]]، [[امیة بن ابی الصلت]] و افراد فراوان دیگری را جزو باسوادهای [[مکه]] شمرده اند<ref>المفصل، ج ۸، ص ۱۱۲ - ۱۴۳؛ مکاتیب الرسول، ج ۱، ص ۱۰۰ - ۱۰۱.</ref>. از کاربردهای فراوان واژه‌های اشتقاق یافته از مصدر "کتب" در [[قرآن]] نیز می‌‌توان دریافت که [[عرب پیش از اسلام]] با [[کتابت]] و [[ضرورت]] و اهمیت آن آشنا بوده است.

برخی از [[مردمان]] [[جاهلی]] چون [[قس بن ساعده]] و [[اکثم بن صیفی]]، [[حکیم]] خوانده شده اند<ref>الاغانی، ج ۱۵، ص ۱۶۲؛ العقد الفرید، ج ۱، ص ۸۷، ۱۸۹.</ref>. [[حکیم]] به فرد با تجربه‌ای گفته می‌‌شد که با سخنان، عبارات، داستان‌ها و ضرب المثل‌های خود راه درست را به دیگران می‌‌آموخت و آنان را از [[خطا]] می‌‌رهانید.