وحی در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

# [[خداوند]] خطاب به [[پیامبر]] میگوید: آن‌چه را از کتاب پروردگارت به تو [[وحی]] شده [[تلاوت]] کن {{متن قرآن|وَاتْلُ مَا أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنْ كِتَابِ رَبِّكَ}} و اعتنا به گفته‌های این و آن‌که آمیخته به [[دروغ]] و [[خرافات]] و مطالب بی‌اساس‌است مکن، تکیه‌گاه بحث تو در این امور تنها باید [[وحی الهی]] باشد. چرا که هیچ چیز سخنان او را دگرگون نمی‌کند و در گفتار و معلومات او [[تغییر]] و تبدیل راه ندارد {{متن قرآن|لَا مُبَدِّلَ لِكَلِمَاتِهِ}} [[کلام]] و [[علم]] او همچون [[علم]] و [[کلام]] [[بندگان]] نیست که هر روز بر اثر [[کشف]] و [[آگاهی]] تازه‌ای دستخوش [[تغییر]] و تبدیل شود. و هرگز پناهگاهی جز او نمی‌یابی {{متن قرآن|وَلَنْ تَجِدَ مِنْ دُونِهِ مُلْتَحَدًا}} [[وظیفه پیامبر]] [[تلاوت آیات]] و [[تبلیغ وحی]] است {{متن قرآن|اتْلُ مَا أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنَ الْكِتَابِ}}؛

# [[پیامبر]] هرگز از روی [[هوای نفس]] [[سخن]] نمی‌گوید {{متن قرآن|وَمَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوَى}} آن‌چه می‌گوید چیزی جز [[وحی]] که بر او نازل شده نیست {{متن قرآن|إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَى}}؛

# [[خداوند]] از طریق [[پیام]] [[وحی]] خطاب به [[پیامبر]] میفرماید: به آنها بگو: من از پیش خود چیزی نمی‌گویم تنها به وسیله [[وحی]] شما را [[انذار]] می‌کنم {{متن قرآن|قُلْ إِنَّمَا أُنْذِرُكُمْ بِالْوَحْيِ}} و اگر در [[دل]] سخت شما اثر نمی‌گذارد جای تعجب نیست، و نه دلیلی بر نقصان [[وحی]] آسمانی، بلکه به خاطر آن است که افراد کر، هنگامی که [[انذار]] می‌شوند سخنان را نمی‌شنوند {{متن قرآن|وَلَا يَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعَاءَ إِذَا مَا يُنْذَرُونَ}} گوش شنوا لازم است تا سخن [[خدا]] را بشنود، نه گوش‌هایی که آن‌چنان پرده‌های [[گناه]] و [[غفلت]] و [[غرور]] بر آنها افتاده که [[شنوایی]] [[حق]] را به کلی از دست داده است

# [[خداوند]] به پیامبرش میگوید: به آ‌ن‌ها بگو: تنها چیزی که بر من [[وحی]] می‌شود این است که [[معبود]] شما [[معبود]] واحدی است {{متن قرآن|قُلْ إِنَّمَا يُوحَى إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ}} پس آیا شما حاضرید در برابر همین اصل اساسی [[توحید]] [[تسلیم]] شوید و [[بت‌ها]] را کنار بگذارید؟! {{متن قرآن|فَهَلْ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ}} [[علامه طباطبایی]] مینویسد: {{متن قرآن|قُلْ إِنَّمَا يُوحَى إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَهَلْ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ}} یعنی آن‌چه از [[دین]] به من [[وحی]] می‌شود نیست مگر [[توحید]] و [[معارف]] دیگری که متفرع بر [[توحید]] و ممثل به آن است، چه [[معارف]] [[عقیدتی]] و چه [[اخلاقی]] و عملی، خلاصه هر چه به من [[وحی]] می‌شود همه از فروعات [[دین]] [[توحید]] است. [[دلیل]] بر این معنایی که ما برای [[آیه]] کردیم این است که [[حصر]] - إنَّما - بر روی [[حصر]] - إنَّما - آمده که ظهورش در [[حصر]] [[حقیقی]] است<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۱۴، ۴۶۷.</ref>.

  | نویسنده اصلی=<!--جوکار، پورانزاب، واثق، امینی، بهمنی-->

  | ارزیابی=<!--آماده، نشده، تمام-->

  | شناسه = <!--ندارد، ناقص، کامل-->

  | جامعیت = <!--ندارد، دارد-->

  | لینک‌دهی دستی = <!--ندارد، دارد-->

  | رده = <!--ندارد، دارد-->

  | ناوبری = <!--ندارد، دارد-->

  | رعایت شیوه‌نامه ارجاع = <!--ندارد، دارد-->