الله در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

[[مفسران]]، بیشتر در [[تفسیر آیات]] اول و دوم [[سوره فاتحه]]، ۲۵۵ [[سوره بقره]] ([[آیة‌الکرسی]])، ۱۸ [[سوره آل عمران]] و [[آیه]] سوم انعام، مباحثی را درباره [[اسم الله]] طرح می‌کنند. مفسران، واژه الله را نام [[عَلَم]] (شناسه) بر [[ذات خداوند]] که همه صفات جمالی و جلالی در آن جمع است، می‌دانند<ref>برای نمونه: انوارالتنزیل، ج۵، ص۳۴۷؛ المیزان، ج۱۹، ص۱۲۲.</ref>.

در [[فرهنگ اسلامی]]، ضمیر مفرد غایب (هُوَ) در حالت مطلق خویش، یادآور خداوند است. وصف اَحَد هر گونه ترکیب را از خداوند [[نفی]] می‌کند و بر آن دلالت دارد که الله یکتایی است که دومی نمی‌پذیرد. بر این اساس، [[طوسی]]، وصف اَحَد را دلیل بر آن می‌داند که الله [[جسم]] نیست؛ زیرا جسم مرکب است<ref>التبیان، ج۱۰، ص۴۰۹.</ref>. [[فخر رازی]] وصف [[احد]] را جامع همه [[صفات سلبی]] خداوند می‌داند. همچنین وی، {{متن قرآن|هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ}} را بیانگر سه مرحله [[معرفت خداوند]] ذکر می‌کند. به گفته وی، [[مقربان]] که در هستی جز [[خداوند]] نمی‌بینند با ضمیر «هو» [[خدا]] را میشناسند. [[اصحاب یمین]] ([[نیکان]]) که موجودات دیگر را نیز می‌بینند، ولی تنها خدا را [[بندگی]] می‌کنند؛ خدا را با [[نام الله]] می‌شناسند. و وصف «[[احد]]» پاسخ به [[پندار]] [[اصحاب شمال]] ([[دوزخیان]]) است که خدا را [[یکتا]] نمی‌دانند<ref>التفسیر الکبیر، ج۳۲، ص۳۶۱.</ref>. دو وصف اَحَد و [[صَمَد]] تنها در این [[سوره]] در توصیف [[الله]] آمده و جامع و عمیق‌ترین توصیفات آن است.