معمر بن راشد ازدی: تفاوت میان نسخهها
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
جز (جایگزینی متن - 'پرونده:9030760879.jpg|22px]] 22px جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگنامه مؤلفان اسلامی') |
||
| خط ۱۲: | خط ۱۲: | ||
== منابع == | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
# [[پرونده: | # [[پرونده: IM009687.jpg|22px]] جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگنامه مؤلفان اسلامی ج۱ (کتاب)|'''فرهنگنامه مؤلفان اسلامی ج۱''']] | ||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||
نسخهٔ ۴ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۰۸
مقدمه
ابوعروة معمر بن راشد ازدی حرانی مهلبی کوفی بصری از بردگان آزاد شده قبیله ازد بود[۱] که در سال ۹۵ یا ۹۶هـ [۲] در بصره متولد شد و در آنجا رشد نمود.[۳] در نوجوانی به تحصیل علم پرداخت.[۴] اولین کسی بود که جهت کسب علم و دانش از بصره عازم یمن شده[۵] و بیش از بیست سال در آنجا ساکن بود.[۶] او از دانش عالمانی همچون قتاده، زهری، یحیی بن کثیر،[۷] ابواسحاق همدانی و اعمش بهره گرفت[۸] و از فقها و محدثان[۹] و از عالمان به حوادث و وقایع[۱۰] بنام یمن گردید.[۱۱] بزرگانی مانند عبدالرزاق، محمد بن کثیر، ثوری، ابن عیینه و ابن مبارک از محضر او بهره بردند.[۱۲]
معمر فردی بردبار، جوانمرد و بزرگوار بود.[۱۳] اولین کسی بود که در یمن تألیف نمود[۱۴] و از آثار او میتوان به کتاب المغازی اشاره نمود.[۱۵] سرانجام در رمضان[۱۶]سال ۱۵۳[۱۷] در یمن درگذشت [۱۸] و ابراهیم بن خالد مؤذن بر او نماز گزارد.[۱۹] سالهای ۱۵۴[۲۰] و ۱۵۲[۲۱] و اوایل سال ۱۵۰هـ تاریخهای دیگری است که برای فوت او ذکر کردهاند.[۲۲].[۲۳]
منابع
جمعی از پژوهشگران، فرهنگنامه مؤلفان اسلامی ج۱
پانویس
- ↑ المعارف ۵۰۶.
- ↑ سیر اعلام النبلاء۷/۵.
- ↑ الاعلام ۷/۲۷۲.
- ↑ سیر اعلام النبلاء ۷/۵.
- ↑ شذرات الذهب ۱/۲۳۵.
- ↑ تاریخ الاسلام ۹/۶۲۷ و ۶۳۰.
- ↑ التاریخ الکبیر ۷/۳۷۸ و ۳۷۹.
- ↑ الجرح و التعدیل ۴/۱/۲۵۵و۲۵۶.
- ↑ طبقات الحفاظ ۸۹.
- ↑ الفهرست (الندیم) ۱۰۶.
- ↑ هدیة العارفین ۲/۴۶۶.
- ↑ التاریخ الکبیر ۷/۳۷۸ و ۳۷۹.
- ↑ الطبقات الکبری ۵/۵۴۶.
- ↑ تذکرة الحفاظ ۱/۱۹۱.
- ↑ الفهرست (الندیم) ۱۰۶.
- ↑ التاریخ الکبیر ۷/۳۷۸ و ۳۷۹.
- ↑ تاریخ خلیفة بن خیاط ۳۴۵.
- ↑ الجرح و التعدیل ۴/۱/۲۵۵ و ۲۵۶.
- ↑ التاریخ الکبیر ۷/۳۷۸ و ۳۷۹.
- ↑ الجرح و التعدیل ۴/۱/۲۵۵ و ۲۵۶.
- ↑ تاریخ الاسلام ۹/۶۲۷ و ۶۳۰.
- ↑ الطبقات الکبری ۵/۵۴۶.
- ↑ فرهنگنامه مؤلفان اسلامی، ج۱ ص۷۷۲.