«پارتوکراسی» به [[حاکمیت]] حزبی اطلاق میشود<ref>فرهنگ سیاسی آرش، ص۱۴۸.</ref>. یکی از اشکال رژیمهای چندتنسالاری [[نظام]] پارتوکراسی یا حزبسالاری است. اگر سروکار [[مردم]] با [[رژیم سیاسی]] باشد که با [[ظواهر]] مردمسالاری و تودهای، [[اقتدار]] [[حزب]] واحد خود را بر همه [[تحمیل]] کند و [[اجازه]] ندهد که دیگر گرایشهای [[سیاسی]] امکان تجلی و [[تظاهر]] یابند، در اینجا حزب واحد پس از مدتی به صورت تنها متولی [[جامعه]] در آمده و در وی [[رسوم]] و [[عادات]] الیگارش به منصه بروز خواهد رسید.
حزب فاشیست ایتالیا، حزب کمونیست، [[اتحاد]] [[شوروی]](سابق)، حزب ناسیونال سوسیالیست [[آلمان]] و [[احزاب]] واحد دیگری نظیر فرانکیسیتها (هواداران ژنرال فرانکو در اسپانیا) یا سالازاریستها (هواداران دکتر سالازار دیکتاتور پرتغال) همه از این نوع نظام بودهاند.
در کشورهای دموکرات و مردم سالار، با آنکه فعالیت احزاب [[آزاد]] است، اما احزاب کهن و قدیمی هر کدام پس از تثبیت و تداوم به صورت الیگارشیهای کوچکی درآمده و واسطه بین [[شهروندان]] و [[حکومت]] واقع میشوند، به طوری که در [[انتخاب]] [[فرمانروایان]] و [[نمایندگان]] و غیره نقش دست اول را به [[زیان]] تودههای مردم یا بهتر بگوییم به [[ضرر]] [[دموکراسی]] ایفا خواهند کرد. اصطلاح حزبسالاری در مقابل همهسالاری از [[واقعیت]] فوق ناشی میشود<ref>بایستههای حقوق اساسی، ص۱۲۰؛ فقه سیاسی، ج۱، ص۹۰.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۴۴۷.</ref>
== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده: 1100699.jpg|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۱''']]
