(صفحهای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== «خودمختاری»، یعنی ناحیه و کشوری که در کارهای داخلی و اعمالحاکمیت ملی خود استقلال دارد؛ خودمختاری که اصطلاح جدید در دموکراسی نوین است، اغلب در قالب این...» ایجاد کرد)
«خودمختاری»، یعنی ناحیه و کشوری که در کارهای داخلی و [[اعمال]] [[حاکمیت ملی]] خود [[استقلال]] دارد؛ خودمختاری که اصطلاح جدید در [[دموکراسی]] نوین است، اغلب در قالب این بیان کلی تعریف میشود: افراد باید در تعیین شرایط [[زندگی]] خویش [[آزاد]] و برابر باشند، به این معنی که آنها باید در تعیین چارچوبی که هم [[فرصت]] لازم را در [[اختیار]] آنها میگذارد و هم آن را به گونهای محدود میکند که نتوانند این چارچوب را در [[خدمت]] [[نفی]] [[حقوق]] دیگران به کار گیرند، از حقوق برابر (و لذا اجبارهای برابر) برخوردار باشند.
این نوع دموکراسی را به روایتی خود مختاری [[متعهد]] نیز میتوان تعبیر کرد. خود مختاری با دموکراسی معاصر سازگاریها و ناسازگاریهایی دارد که در این دیدگاه دموکراسی چیزی بیش از [[رأی]] دادن ادواری [[مردم]] نیست و قلمروی «خصوصی» [[جامعه مدنی]]، فضای فعالیت مردم را تشکیل خواهد داد. در این صورت [[شهروندان]] فرصت چندانی نخواهند داشت که به مثابه [[شهروند]]، یا شرکتکننده در زندگی عمومی عمل کنند.
خود مختاری [[دموکراتیک]] خواستار آن است که با ایجاد فرصتهایی برای مردم که «[[استعداد]] خود را در [[مقام]] یک شهروند» بروز دهند، این وضع را [[اصلاح]] کند. به این معنا که اصل خود مختاری، [[حق]] تمامی شهروندان را برای مشارکت در امور عمومی به رسمیت میشناسد.
این [[اندیشه]]، سهم مهمی در فرایند «[[حکومت]]» دارد؛ زیرا نخستین اثر [[انتخاب]] [[سیاسی]] شهروندان [[ایجاد حکومت]] است. در حالی که ایجاد حکومت کنترل [[تصمیمگیری]] را تا مدتی از دست شهروندان خارج میکند. البته اندیشه چنین سهمی را میتوان در نظر دموکراتهای آتن [[مشاهده]] کرد؛ زیرا از نظر آنها [[فضیلت سیاسی]] تا اندازهای معادل با حق افراد موجب آن بود که همه در تعیین شرایط زندگی خویش آزاد و برابر باشند، نه [[حاکم]] جامعه مدنی متکی به این نوع دموکراسی شرایط عمومی زیر را لازم دارد:
#دسترسی آزاد به اطلاعات برای تصمیمگیریهای آگاهانه در تمامی امور عمومی؛
#تعیین اولویتهای [[سرمایهگذاری]] کلی به وسیله [[حکومت]] و در عین حال تنظیم کالا و کار در مقیاسی گسترده به وسیله بازار؛
#به حداقل رساندن مراکز [[قدرت]] غیر [[مسئول]] در [[زندگی]] عمومی و خصوصی؛
#[[حفظ]] چارچوب نهادی، پذیرای تجاربی با اشکال سازمانی؛
#[[مسئولیت]] دسته جمعی در زمینه [[امور دنیوی]] و کاهش کار روزمره به حداقل. گاه خود مختاری [[دموکراتیک]] با مفهوم خصوصی سازگار، متلازم شمرده میشود.
برخی از نظریهپردازان غرب از [[دموکراسی]] دو چهره مشخص ارائه دادهاند.
#آموزه کلاسیک دموکراسی که بر [[اراده عمومی]] و [[منافع]] جمعی متکی است و آن عبارت از [[نظم]] نهادی برای رسیدن به [[تصمیمات]] [[سیاسی]] است؛ که از طریق مشارکت عمومی از نظم نهادی برای رسیدن به تصمیمات گیرنده به منظور تحقق [[منافع عمومی]] شکل میگیرد؛
#نوع جدید دموکراسی که در آن بر اساس اصل [[رقابت]]، تصمیمگیران [[انتخاب]] میشوند و افراد [[قدرتمند]] با جذب [[آرای مردم]] به قدرت [[تصمیمگیری]] دست مییابند<ref>فلسفه سیاسی، ص۳۰۵.</ref>و<ref>درآمدی بر فقه سیاسی، ص۲۹۷-۲۹۸.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۷۹۸.</ref>
== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده: 1100699.jpg|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۱''']]
