ولایت الهی در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

از سوی دیگر، از جمله {{متن قرآن|وَهُوَ خَيْرُ النَّاصِرِينَ}} استفاده تعلیل می‌شود؛ یعنی علت و [[دلیل]] اینکه شما را از [[اطاعت]] [[فرمانروایان]] [[کافر]] باز می‌داریم و به [[اطاعت خدا]] فرا می‌خوانیم، این است که [[خدا]] [[بهترین]] [[یاور]] است. بنابراین، او [[بهترین]] [[مولی]] است؛ زیرا عمدهترین [[انگیزه]] [[اطاعت]] از [[فرمانروایان]]، نیاز به کمک آنها در حل [[مشکلات]] و تأمین خواسته‌هاست و از آنجا که [[خداوند]] [[بهترین]] [[یاوری]] است که می‌توان به [[یاوری]] او [[اعتماد]] نمود، پس هم او [[بهترین]] [[مولی]] و [[بهترین]] [[فرمانروا]] و [[حاکم]] است. بنابراین، جمله {{متن قرآن|وَهُوَ خَيْرُ النَّاصِرِينَ}} نیز می‌تواند قرینه دیگری بر [[حصر]] مولویت و [[فرمانروایی]] در ذات [[اقدس]] حق تعالی باشد<ref>[[محسن اراکی|اراکی، محسن]]، [[فقه نظام سیاسی اسلام ج۱ (کتاب)|فقه نظام سیاسی اسلام ج۱]].</ref>.

از [[آیات ولایت]] که بر انحصار [[حق حاکمیت]] در [[خدای متعال]] دلالت دارد، [[آیه]] شصت و دوم [[سوره انعام]] است. [[خدای متعال]] می‌فرماید: {{متن قرآن|ثُمَّ رُدُّوا إِلَى اللَّهِ مَوْلَاهُمُ الْحَقِّ أَلَا لَهُ الْحُكْمُ وَهُوَ أَسْرَعُ الْحَاسِبِينَ}}<ref>«سپس آنان را به سوی مولای حق آنان بازگرداندند، همانا حکم تنها از آنِ اوست و او سریع‌ترین حسابرس است» سوره انعام، آیه ۶۲.</ref>.