←منصوص بودن از جانب خدا
| خط ۴۵: | خط ۴۵: | ||
«بر [[رسول خدا]] {{صل}} وارد شدم در حالی که ایشان در [[فکر]] و غمّ بود. سبب را پرسیدم. ایشان فرمود: فرزندم![[ جبرئیل]] بر من فرود آمد و گفت: ای [[رسول خدا]]، [[خداوند]] علیّ [[اعلی]] [[سلام]] تو را میرساند و میفرماید: [[پیامبری]] ات را به پایان بردی و روزگارت به پایان رسید، [[اسم اعظم]] و [[میراث]] علم [[الهی]] و آثار [[دانش]] [[پیامبری]] را به [[علی بن ابی طالب]] بسپار؛ زیرا من [[زمین]] را جز با عالمی که [[بندگی]] من با او دانسته شود و [[ولایت]] من با او شناخته شود نگذارم و من [[پیام]] رسانی از [[جهان غیب]] را از [[نسل]] تو نبریدهام، چنانکه آن را از [[نسل]] پیامبرانی که میان تو و [[آدم]] بودند نیز قطع نکردم. پرسیدم: ای [[رسول]] خدا! بعد از شما چه کسی این مهم را بر عهده میگیرد؟ فرمود: پدرت [[علی بن ابی طالب]]، [[برادر]] و [[جانشین]] من - و پس از [[علی]]، [[حسن]] سپس تو و نه نفر از نسل تو جمعا [[دوازده امام]] - عهده دار آن خواهید بود..».<ref>{{متن حدیث|دَخَلتُ عَلى رَسولِ اللّهِ {{صل}} وهُوَ متَفَکِّرٌ مَغمومٌ، فَقُلتُ: یا رَسولَ اللّهِ! مالی أراکَ مُتَفَکِّرا؟ قالَ: یا بُنَیَّ! إنَّ الرّوحَ الأَمینَ قَد أتانی، فَقالَ: یا رَسولَ اللّهِ! العَلِیُّ الأَعلى یُقرِئُکَ السَّلامَ ویَقولُ لَکَ: إنَّکَ قَد قَضَیتَ نُبُوَّتَکَ وَاستَکمَلتَ أیّامَکَ، فَاجعَلِ الاِسمَ الأَکبرَ ومیراثَ العِلمِ وآثارَ عِلمِ النُّبُوَّهِ عِندَ عَلِیِّ بنِ أبی طالِبٍ{{ع}}، فَإِنّی لا أترُکُ الأَرضَ إلّا وفیها عالِمٌ یُعرَفُ بِهِ طاعَتی ویُعرَفُ بِهِ وِلایَتی، فَإِنّی لَم أقطَع عِلمَ النُّبُوَّهِ مِنَ الغَیبِ من ذُرِّیَّتکَ کَما لَم أقطَعها مِن ذُرِّیّاتِ الأَنبیاءِ الَّذینَ کانوا بَینَکَ وبَینَ أبیکَ آدَمَ»}}. مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۳۶، ص۳۴۵</ref>. | «بر [[رسول خدا]] {{صل}} وارد شدم در حالی که ایشان در [[فکر]] و غمّ بود. سبب را پرسیدم. ایشان فرمود: فرزندم![[ جبرئیل]] بر من فرود آمد و گفت: ای [[رسول خدا]]، [[خداوند]] علیّ [[اعلی]] [[سلام]] تو را میرساند و میفرماید: [[پیامبری]] ات را به پایان بردی و روزگارت به پایان رسید، [[اسم اعظم]] و [[میراث]] علم [[الهی]] و آثار [[دانش]] [[پیامبری]] را به [[علی بن ابی طالب]] بسپار؛ زیرا من [[زمین]] را جز با عالمی که [[بندگی]] من با او دانسته شود و [[ولایت]] من با او شناخته شود نگذارم و من [[پیام]] رسانی از [[جهان غیب]] را از [[نسل]] تو نبریدهام، چنانکه آن را از [[نسل]] پیامبرانی که میان تو و [[آدم]] بودند نیز قطع نکردم. پرسیدم: ای [[رسول]] خدا! بعد از شما چه کسی این مهم را بر عهده میگیرد؟ فرمود: پدرت [[علی بن ابی طالب]]، [[برادر]] و [[جانشین]] من - و پس از [[علی]]، [[حسن]] سپس تو و نه نفر از نسل تو جمعا [[دوازده امام]] - عهده دار آن خواهید بود..».<ref>{{متن حدیث|دَخَلتُ عَلى رَسولِ اللّهِ {{صل}} وهُوَ متَفَکِّرٌ مَغمومٌ، فَقُلتُ: یا رَسولَ اللّهِ! مالی أراکَ مُتَفَکِّرا؟ قالَ: یا بُنَیَّ! إنَّ الرّوحَ الأَمینَ قَد أتانی، فَقالَ: یا رَسولَ اللّهِ! العَلِیُّ الأَعلى یُقرِئُکَ السَّلامَ ویَقولُ لَکَ: إنَّکَ قَد قَضَیتَ نُبُوَّتَکَ وَاستَکمَلتَ أیّامَکَ، فَاجعَلِ الاِسمَ الأَکبرَ ومیراثَ العِلمِ وآثارَ عِلمِ النُّبُوَّهِ عِندَ عَلِیِّ بنِ أبی طالِبٍ{{ع}}، فَإِنّی لا أترُکُ الأَرضَ إلّا وفیها عالِمٌ یُعرَفُ بِهِ طاعَتی ویُعرَفُ بِهِ وِلایَتی، فَإِنّی لَم أقطَع عِلمَ النُّبُوَّهِ مِنَ الغَیبِ من ذُرِّیَّتکَ کَما لَم أقطَعها مِن ذُرِّیّاتِ الأَنبیاءِ الَّذینَ کانوا بَینَکَ وبَینَ أبیکَ آدَمَ»}}. مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۳۶، ص۳۴۵</ref>. | ||
دراین [[روایت]] [[امام حسین]] {{ع}} با [[تمسک]] به [[سخن پیامبر]] {{صل}}[[ امامت]] را [[جانشینی پیامبر]] معرفی نموده که دارای ویژگی هایی همچون [[نص الهی]]، داشتن [[مقام]] ولایت الهی بر مردم و تبلغ [[دین]] و برپا کننده [[حدود الهی]] است. | دراین [[روایت]] [[امام حسین]] {{ع}} با [[تمسک]] به [[سخن پیامبر]] {{صل}}[[ امامت]] را [[جانشینی پیامبر]] معرفی نموده که دارای ویژگی هایی همچون [[نص الهی]]، داشتن [[مقام]] ولایت الهی بر مردم و تبلغ [[دین]] و برپا کننده [[حدود الهی]] است.<ref>رنجبر حسینی، محمد و عدل پیوست، عصمت، مقاله: تبیین آموزه امامت در احادیث حسینی، نشریه: علمی تخصصی معارف حسینی، دوره 3، شماره 12، زمستان 98</ref>. | ||
=== [[عصمت]] === | === [[عصمت]] === | ||