زیارت غدیریه: تفاوت میان نسخه‌ها

{{متن حدیث|وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ لَمْ تَزَلْ لِلْهَوَى مُخَالِفاً وَ لِلتُّقَى مُحَالِفاً وَ عَلَى كَظْمِ الْغَيْظِ قَادِراً وَ عَنِ النَّاسِ غَافِراً عَافِياً وَ إِذَا عُصِيَ اللَّهُ سَاخِطاً وَ إِذَا أُطِيعَ اللَّهُ رَاضِياً وَ بِمَا عَهِدَ إِلَيْكَ عَامِلًا رَاعِياً لِمَا اسْتُحْفِظْتَ حَافِظاً مَا اسْتُودِعْتَ مُبَلِّغاً مَا حُمِّلْتَ مُنْتَظِراً مَا وَعَدْتَ}}؛ و گواهی می‌دهم که تو همواره با هوای نفست مخالف، و با [[تقوا]] هم [[پیمان]]، و بر [[فروخوردن خشم]]، توانا، و [[عفو]] کننده [[مردم]] بودی. و چون [[خدا]] [[نافرمانی]] می‌شد، [[خشمگین]]، و چون خدا [[اطاعت]] می‌شد، [[خشنود]] می‌شدی؛ به آنچه خدا با تو پیمان بست، عمل کننده، و برای آنچه حفاظتش را به عهده داشتی مراقب، و آنچه را به تو سپرده بودند نگاهدار بودی؛ آنچه را بر دوشت نهادند، به مقصد رساندی و آنچه را [[وعده]] داده شدی، [[انتظار]] کشیدی.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۳۵۹.</ref>

{{متن حدیث|وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ مَا اتَّقَيْتَ ضَارِعاً وَ لَا أَمْسَكْتَ عَنْ حَقِّكَ جَازِعاً وَ لَا أَحْجَمْتَ عَنْ مُجَاهَدَةِ غَاصِبِيكَ نَاكِلًا وَ لَا أَظْهَرْتَ الرِّضَا بِخِلَافِ مَا يَرْضَى اللَّهُ مُدَاهِناً وَ لَا وَهَنْتَ لِمَا أَصَابَكَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لَا ضَعُفْتَ وَ لَا اسْتَكَنْتَ<ref>اشاره به آیه {{متن قرآن|وَكَأَيِّنْ مِنْ نَبِيٍّ قَاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَمَا وَهَنُوا لِمَا أَصَابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَمَا ضَعُفُوا وَمَا اسْتَكَانُوا وَاللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ}} «و بسا پیامبرانی که همراه آنان توده‌های انبوه به نبرد (با دشمنان خداوند) پرداختند و در راه خداوند هر چه به ایشان رسید نه سست و نه ناتوان شدند و نه تن به زبونی سپردند؛ و خداوند شکیبایان را دوست می‌دارد» سوره آل عمران، آیه ۱۴۶.</ref> عَنْ طَلَبِ حَقِّكَ مُرَاقِباً مَعَاذَ اللَّهِ أَنْ تَكُونَ كَذَلِكَ بَلْ إِذْ ظُلِمْتَ احْتَسَبْتَ رَبَّكَ وَ فَوَّضْتَ إِلَيْهِ أَمْرَكَ وَ ذَكَّرْتَهُمْ فَمَا اذَّكَرُوا وَ وَعَظْتَهُمْ فَمَا اتَّعَظُوا وَ خَوَّفْتَهُمُ اللَّهَ فَلَمْ يَخَافُوا}}؛ و [[گواهی]] می‌دهم که از سر [[ناتوانی]] [[پروا]] نکردی، و از سر [[ناشکیبایی]] حقت را فرو نگذاشتی، و از [[بیم]] [[کارزار]] با نافرمان‌هایت پا پس نگذاشتی، و از سر سازشکاری و برخلاف [[رضایت خدا]] خود را خشنود ننمودی، و گرفتاری‌هایت در [[راه خدا]]، تو را [[سست]] نکرد، و به چشمداشت [[دنیا]]، در [[طلب]] [[حق]] خود، ناتوانی و [[زبونی]] نشان ندادی. [[پناه]] بر خدا که تو این گونه باشی؛ بلکه چون بر تو [[ستم]] شد، به حساب پروردگارت گذاشتی و کارت را به او واگذاشتی، و [[تذکر]] دادی و نشنیدند، و [[پند]] دادی و نگرفتند، و آنان را از [[خدا]] ترساندی و نترسیدند.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۳۶۰.</ref>