اربعین در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

[[عبادت]] و [[مراقبت]] اربعینی یا چهل شبانه‌روز، مورد توجه [[اهل]] [[سلوک]] بوده و در [[روایات]] نیز به آن اشاره شده است. از جمله این [[روایت]]: {{متن حدیث|مَنْ أَخْلَصَ الْعِبَادَةَ لِلَّهِ أَرْبَعِينَ صَبَاحاً ظَهَرَتْ يَنَابِيعُ الْحِكْمَةِ مِنْ قَلْبِهِ عَلَى لِسَانِهِ}}، «هر آنکه چهل روز به خاطر [[رضای الهی]] خلوت گزیند، چشمه‌های [[حکمت]] بر قلب و زبانش جاری می‌شود. هر کس چهل روز خود را [[خالص]] برای [[خدا]] گرداند چشمه‌های [[حکمت]] از [[قلب]] او بر زبانش جاری خواهد شد<ref>بحارالانوار، ج۵۳، ص۳۲۶.</ref>. از [[امام باقر]]{{ع}} نیز [[روایت]] شده:{{متن حدیث|مَا أَخْلَصَ الْعَبْدُ الْإِيمَانَ بِاللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْبَعِينَ يَوْماً أَوْ قَالَ مَا أَجْمَلَ عَبْدٌ ذِكْرَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْبَعِينَ يَوْماً إِلَّا زَهَّدَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فِي الدُّنْيَا وَ بَصَّرَهُ دَاءَهَا وَ دَوَاءَهَا فَأَثْبَتَ الْحِكْمَةَ فِي قَلْبِهِ وَ أَنْطَقَ بِهَا لِسَانَهُ}}، «هیچ بنده‌ای [[ایمان]] خود به خدا را در چهل [[روز]] [[خالص]] نگرداند، مگر آنکه [[پروردگار]]، او را نسبت به [[دنیا]] کم توجه کرده و دردها و درمان‌های دنیا را نشانش خواهد داد. سپس، [[حکمت]] در قلب او [[استوار]] شده و زبان خود را نیز به حکمت خواهد گشود»<ref>الکافی، ج۲، ص۱۶.</ref>.

[[عارفان]] برای مراقبات لازم که در مدت چهل شبانه روز باید رعایت شود، دستورالعمل‌های خاصی توصیه کرده‌اند: هر سال یا چند سال یک بار خلوت گزیدن و [[عبادت]] حضرت محبوب به مدت چهل روز، سبب منور شدن سالک و دستیابی او به [[حکمت الهی]] و گشوده شدن چشم درون و [[بصیرت]] او می‌شود. شروط چله‌نشینی عبارت‌اند از: دوام [[طهارت]]، خلوت‌نشینی، بیان ذکر جلی [[اللّه]]، دوام [[سکوت]] مگر [[ذکر خدا]] گفتن، [[نفی]] خواطر، دوام [[روزه]] و [[تسلیم]]<ref>عرفان ثقلین، ص۱۷۳.</ref>.<ref>[[محسن ابراهیمی|ابراهیمی، محسن]]، [[اربعین - ابراهیمی (مقاله)|مقاله «اربعین»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]، ص ۱۹۶-۱۹۸.</ref>