احیای قلب: تفاوت میان نسخه‌ها

همان طوری که [[انسان‌ها]] با چنین شیوه‌ای به [[سعادت]] می‌رسند، همچنین [[امت‌ها]] نیز در [[سایه]] سار هدایت‌های الهی به‌ویژه عمل به [[وحی تشریعی]] است که می‌توانند [[سعادت دنیا]] و [[آخرت]] را [[تجربه]] کنند.<ref>{{متن قرآن|يُنَزِّلُ الْمَلَائِكَةَ بِالرُّوحِ مِنْ أَمْرِهِ عَلَى مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ أَنْ أَنْذِرُوا أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا فَاتَّقُونِ}} «فرشتگان را با روح از (مبدأ) امر خویش بر هر کس از بندگانش که بخواهد فرو می‌فرستد که بیم دهید: هیچ خدایی جز من نیست بنابراین از من پروا کنید» سوره نحل، آیه ۲؛ {{متن قرآن|رَفِيعُ الدَّرَجَاتِ ذُو الْعَرْشِ يُلْقِي الرُّوحَ مِنْ أَمْرِهِ عَلَى مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ لِيُنْذِرَ يَوْمَ التَّلَاقِ}} «(او) برفرازنده رتبگان، دارای اورنگ (فرمانفرمایی جهان) است؛ روح (القدس) را از امر خویش نزد هر کس از بندگانش که بخواهد (برای رساندن وحی) می‌فرستد تا روز همدیداری را بیم دهد» سوره غافر، آیه ۱۵.</ref>.<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[احیاگری پیامبر از نظر قرآن (مقاله)|احیاگری پیامبر از نظر قرآن]].</ref>

احیای [[حقیقی]] [[قلب]] و [[زنده کردن]] [[انسان]] به آن است که قلب از [[نور]] [[توحید]] سرشار شود. هر چند که ذات انسان به سبب نرم افزار [[فطرت]] و [[الهامات]] [[الهی]]، از [[هدایت]] و [[نورانیت]] [[روحی]] و [[باطنی]] بهره‌مند است<ref>طه، آیه ۵۰.</ref>؛ اما این [[دل]] زمانی به تمام و کمال زنده می‌شود که از هدایت‌های [[تشریعی]] الهی نیز بهره‌مند شود؛ چراکه هدایت‌های بیرونی و تشریعی که از [[طریق وحی]] و [[پیامبران]] و [[کتب آسمانی]] به انسان می‌رسد، فراتر از [[حقایق]] معمول، انسان را از حقایق غیرمعمولی نیز [[آگاه]] می‌کند که جز از راه [[وحی]] دست یافتنی نیست.<ref>{{متن قرآن|كَمَا أَرْسَلْنَا فِيكُمْ رَسُولًا مِنْكُمْ يَتْلُو عَلَيْكُمْ آيَاتِنَا وَيُزَكِّيكُمْ وَيُعَلِّمُكُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُعَلِّمُكُمْ مَا لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ}} «چنان که از خودتان پیامبری در میان شما فرستادیم که آیه‌های ما را بر شما می‌خواند و (جان) شما را پاکیزه می‌گرداند و به شما کتاب آسمانی و فرزانگی می‌آموزد و آنچه را نمی‌دانستید به شما یاد می‌دهد» سوره بقره، آیه ۱۵۱.</ref>.