احیای قلب: تفاوت میان نسخه‌ها

خدا در [[قرآن]] بارها به عدم منافات میان [[توحید]] و استفاده از اسباب از جمله توسل به مظاهر الهی ‌اشاره کرده است؛ از همین رو توسل جویی به پیامبر{{صل}} برای [[استغفار]] را بیان می‌کند و به [[انسان‌ها]] می‌فرماید که استغفار آن حضرت{{صل}} را دست کم نگیرید که بسیار تاثیرگذار است؛ چراکه با استغفار آن حضرت{{صل}} نسبت به هر کسی خدا او را می‌بخشد<ref>{{متن قرآن|وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِيمًا}} «و ما هیچ پیامبری را نفرستادیم مگر برای آنکه به اذن خداوند از او فرمانبرداری کنند و اگر آنان هنگامی که به خویش ستم روا داشتند نزد تو می‌آمدند و از خداوند آمرزش می‌خواستند و پیامبر برای آنان آمرزش می‌خواست خداوند را توبه‌پذیر بخشاینده می‌یافتند» سوره نساء، آیه ۶۴.</ref>.<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[احیاگری پیامبر از نظر قرآن (مقاله)|احیاگری پیامبر از نظر قرآن]].</ref>

همان طوری که انسان‌های [[دل]] زنده‌ای هستند، برخی از [[مردمان]] دلمرده هستند که شامل گروه‌ها و اقشار زیر هستند:

از نظر قرآن، [[مؤمنان]] زنده هستند و کافران و مشرکان به [[حقیقت]] مرده‌اند هر چند که به ظاهر نفس می‌کشند و می‌خورند و می‌خوابند و زنده‌اند.<ref>فاطر، آیه ۲۲؛ مجمع البیان، ج ۷- ۸، ص۶۳۳.</ref>. [[خدا]] درباره منافقان این [[بیمار]] دلان دلمرده می‌فرماید: و چون آنان را ببینی هیکل‌هایشان تو را به [[تعجب]] وا‌می‌دارد و چون سخن گویند به گفتارشان گوش فرا می‌دهی، گویی آنان چوب‌های خشک پشت بر دیوارند [که پوک شده و درخور [[اعتماد]] نیستند] هر فریادی را به [[زیان]] خویش می‌‌پندارند، خودشان دشمنند، از آنان بپرهیز، [[خدا]] بکشدشان تا کجا [از [[حقیقت]]] [[انحراف]] یافته‌‌اند؛ و چون به آنان گفته شود: بیایید تا [[پیامبر خدا]] برای شما [[آمرزش]] بخواهد سرهای خود را بر می‌‌گردانند و آنان را می‌‌‌بینی که تکبرکنان روی برمی‌تابند. <ref>{{متن قرآن|وَإِذَا رَأَيْتَهُمْ تُعْجِبُكَ أَجْسَامُهُمْ وَإِنْ يَقُولُوا تَسْمَعْ لِقَوْلِهِمْ كَأَنَّهُمْ خُشُبٌ مُسَنَّدَةٌ يَحْسَبُونَ كُلَّ صَيْحَةٍ عَلَيْهِمْ هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْ قَاتَلَهُمُ اللَّهُ أَنَّى يُؤْفَكُونَ * وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُولُ اللَّهِ لَوَّوْا رُءُوسَهُمْ وَرَأَيْتَهُمْ يَصُدُّونَ وَهُمْ مُسْتَكْبِرُونَ}} «و هنگامی که آنان را ببینی، پیکرهاشان تو را به شگفتی می‌آورد و چون چیزی گویند به گفتارشان گوش می‌سپاری (اما) گویی چوب‌هایی خشکند پشت داده بر دیوار، هر بانگی را به زیان خود می‌پندارند، آنان دشمنند، از آنها دوری گزین! خدایشان لعنت کناد! چگونه (از حق) بازگردانده می‌شوند؟ * و چون به آنان بگویند که بیایید تا فرستاده خداوند برای شما آمرزش بخواهد، سر برمی‌گردانند و آنان را می‌بینی که خودداری می‌ورزند و گردنفرازند» سوره منافقون، آیه ۴-۵.</ref>.

بنابراین، کافران به اصل [[توحید]]، همان [[مردگان]] [[حقیقی]] زنده نما در اجتماعات بشری هستند؛ چراکه [[حیات حقیقی انسان]] به توحید است و کسی که [[اهل]] توحید نیست و گرفتار [[کفر]] و [[شرک]] باشد، از [[حیات]] حقیقی بی‌بهره است؛ چنانکه [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} می‌فرماید: «توحید، زندگی نفس انسانی است»<ref>نهج‌البلاغه، خطبه ۱۰۷، ص۳۲۴.</ref>.