تورات در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

قرآن کریم در تصویری کلی، خداشناسی[[تورات]] را [[توحیدی]] می‌‌خواند. بر اساس [[آیات قرآن]]، [[توحید در ربوبیت]]، [[الوهیت]] و [[عبودیت]]، نخستین [[آموزه‌های وحیانی]] نازل شده بر [[حضرت موسی]]{{ع}} و اصلی‌ترین آنها بودند: «فَلَمّا اَتـها نودِیَ یـموسی * اِنّی اَنَا رَبُّکَ فَاخلَع نَعلَیکَ اِنَّکَ بِالوادِ المُقَدَّسِ طُوًی * واَنَا اختَرتُکَ فَاستَمِع لِما یوحی * اِنَّنی اَنَا اللّهُ لا اِلـهَ اِلاّ اَنَا فَاعبُدنی.».. (طه / ۲۰، ۱۱ ـ ۱۴)، چنان که در جای دیگر [[دعوت به پرستش خدای یگانه]] و [[نفی]] [[خدایان دروغین]] را یکی از آموزه‌های بنیادین [[کتاب آسمانی]] [[بنی اسرائیل]] ([[تورات]]) می‌‌خواند: «واِذ اَخَذنا میثـقَ بَنی اِسرءیلَ لا تَعبُدونَ اِلاَّاللّهَ... اَفَتُؤمِنونَ بِبَعضِ الکِتـبِ وتَکفُرونَ بِبَعضٍ.».. (بقره / ۲، ۸۳، ۸۵)؛ همچنین در [[آیه]] ۲ [[اسراء]] / ۱۷ کتاب حضرت موسی{{ع}} وسیله [[هدایت]] بنی اسرائیل برای [[پرهیز]] از اتکال بر غیر [[خدا]] معرفی شده است: «وءاتَینا مُوسَی الکِتـبَ وجَعَلنـهُ هُدًی لِبَنی اِسرءیلَ اَلاّ تَتَّخِذوا مِن دونی وَکیلا». این [[آیه دعوت]] به [[توحید در توکل]] را می‌‌رساند. در ۲۴ [[انبیا]] / ۲۱، نفی الوهیت خدایان دروغین و مطالبه دلیل از [[مشرکان]] و [[بت پرستان]] برای [[اثبات]] باورهای خویش از سخنان و [[آموزه‌های پیامبر اکرم]]{{صل}} و انبیای پیش از او خوانده می‌‌شود: «اَمِ اتَّخَذوا مِن دونِهِ ءالِهَةً قُل هاتوا بُرهـنَکُم هـذا ذِکرُ مَن مَعِیَ وذِکرُ مَن قَبلی.»... بیان [[خالقیت]] و [[ربوبیت تکوینی]] [[خداوند]] با اشاره به مصادیق مختلف آن از دیگر آموزه‌های [[خداشناختی]] [[توحیدی]] است که در [[صحف موسی]] (تورات)<ref>تفسیر ثعلبی، ج ۹، ص۱۵۱؛ جوامع الجامع، ج ۲، ص۵۴۰ - ۵۴۲؛ المیزان، ج ۱۹، ص۴۵ - ۴۶.</ref> آمده است: «اَم لَم یُنَبَّأ بِما فی صُحُفِ [[موسی]]... واَنَّهُ هُوَ اَضحَکَ واَبکی * واَنَّهُ هُوَ اَماتَ واَحیا * واَنَّهُ خَلَقَ الزَّوجَینِ الذَّکَرَ والاُنثی * مِن نُطفَةٍ اِذا تُمنی * واَنَّ عَلَیهِ النَّشاَةَ الاُخری * واَنَّهُ هُوَ اَغنی واَقنی * واَنَّهُ هُوَ رَبُّ الشِّعری * واَنَّهُ اَهلَکَ عادًا اَلاولی * وثَمودًا فَما اَبقی.»... ([[نجم]] / ۵۳، ۳۶، ۴۳ ـ ۵۴) بنابر آموزه‌های یاد شده که [[قرآن]] به آمدن آن در [[صحف موسی]]{{ع}} تصریح می‌‌کند، [[آفرینش]]، [[ربوبیت تکوینی]]، [[الوهیت]] و [[تدبیر امور]] [[آفریدگان]] منحصرا در [[اختیار]] خداست و او در این زمینه هیچ [[شریک]] و انبازی ندارد.<ref>مجمع البیان، ج ۹، ص۲۷۲ - ۲۷۳؛ المیزان، ج ۱۹، ص۴۵ - ۴۸.</ref> معرفی [[تزکیه نفس]]، [[یاد خدا]] و [[نماز خواندن]] به عنوان زمینه‌های [[رستگاری]] [[انسان]] آموزه دیگر توراتی در حوزه [[خداشناسی]] [[توحیدی]] است: «قَد اَفلَحَ مَن تَزَکّی * وذَکَرَ اسمَ رَبِّهِ فَصَلّی *... اِنَّ هـذا لَفِی الصُّحُفِ الاولی * صُحُفِ اِبرهیمَ وموسی». ([[اعلی]] / ۸۷، ۱۴ ـ ۱۵، ۱۸ ـ ۱۹)