مهدویت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

[[قرآن]] دو بار از [[شب قدر]] سخن گفته است: یکی در [[سوره قدر]] و دیگری در [[سوره دخان]]. از [[آیات]] [[سوره قدر]] برمی‌آید که هر سال را شبی است که از هزار ماه بهتر است. در این شب، [[فرشتگان]] همراه بزرگ خویش، [[روح]]، به [[زمین]] می‌آیند و امر و [[فرمان]] و تقدیر [[خداوند]] را برای سال [[آینده]] فرود می‌آورند. از روایاتی که به [[تفسیر]] این سوره و [[سوره دخان]] پرداخته‌اند، می‌توان دریافت که [[فرشتگان]] در [[شب قدر]]، تقدیر یک سال را نزد ولی مطلق زمان می‌آورند و بدو عرضه می‌دارند. این رویداد همواره بوده است و خواهد بود. در روزگار [[پیامبر]] {{صل}} [[فرشتگان]] بر ایشان نازل می‌شدند و پس از آن [[پیامبر]] {{صل}} نیز در هر روزگاری بر ولی و [[حجت خدا]] فرود می‌آیند. او [[صاحب]] [[شب قدر]] است. وجود [[شب قدر]] و فرود [[فرشتگان]] را همه [[مسلمانان]] پذیرفته‌اند و بدین روی، [[امامان معصوم]] {{عم}} به [[شیعیان]] فرموده‌اند، برای [[اثبات امامت]] [[امامان شیعه]] {{ع}} به این [[آیات]] تمسک جویید؛ زیرا چون همواره در هر سال، شبی با نام "[[شب قدر]]" وجود دارد، ناگزیر می‌باید همواره ولی و حجتی نیز در [[زمین]] باشد<ref>الاصول من الکافی‌، ۱/ ۱۹۳.</ref>. این [[آیات]] نشانگر [[وجود امام زمان]] {{ع}} و ولایت باطنی اویند<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 438.</ref>.