رهبری اجتماعی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[ولایت]] و [[سرپرستی]] [[پیامبر اکرم]] {{صل}} که از [[قرآن کریم]] و [[روایات]] استفاده می‌‌شود مورد قبول [[فریقین]] است. این [[تولی]] و [[سرپرستی]] امور از متون [[دینی]] مانند [[آیه]]: {{متن قرآن|النَّبِيُّ أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}<ref>«پیامبر بر مؤمنان از خودشان سزاوارتر است» سوره احزاب، آیه ۶.</ref> برداشت می‌‌شود. [[ولایت]] در این [[آیه]] مطلق است هم در جنبه‌های [[حکومت]] و [[تدبیر]] [[جامعه اسلامی]] و هم در مسائل شخصی و فردی است مفهومش این است که در کلیه اختیاراتی که "[[انسان]]" نسبت به خویشتن دارد "[[پیامبر]]"{{صل}} از خود او نیز اولی است<ref>ر. ک: تفسیر نمونه، ج۱۷، ص ۲۰۱.</ref>. این [[زعامت]] و [[سرپرستی]] و [[تولی]] امور [[جامعه اسلامی]] که [[خداوند تعالی]] بر اساس [[مصالح]] واقعی به رسولش اعطا فرموده است بعد از [[رسول خدا]] {{صل}} نمی‌تواند مهمل و رها باشد و به [[جانشین]] او منتقل می‌‌گردد.

[[امامت]] و [[خلافت]] و [[جانشینی]] هم که استمرار [[وظائف]] و شئونات آن [[حضرت]] {{صل}} است، مشمل بر [[ولایت]] و [[تصدی]] مسؤولیت‌های [[اجتماعی]] و امور اجرایی [[جامعه]] [[مسلمانان]] می‌‌باشد<ref>[[عبدالمجید زهادت|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۱ (کتاب)|معارف و عقاید ۵]] ص ۴۵-۵۰</ref>.

در [[روایات]] به [[شأن]] اجرائی و [[زعامت]] [[اجتماعی]] [[امام]] و [[جانشین پیامبر]] {{صل}} از جنبه‌های گوناگون توجه داده شده است:

سخنان و نامه‌های مکاتبات [[امام امیرالمؤمنین]] {{ع}} به وضوح و روشنی این مطلب را اثبات می‌‌کند که یکی از مسؤولیت‌های [[امام]] و [[خلیفه رسول الله]] {{صل}} اداره [[امور اجتماعی]] و تصدّی و [[سرپرستی]] اجتماع [[مسلمانان]] است.

[[امام امیرالمؤمنین]] {{ع}} [[مبارزه با ظلم]] و [[اجرای عدالت]] در [[جامعه اسلامی]] که از [[شئون]] و مسؤولیت‌های [[حکومتی]] است را [[وظیفه امام]] می‌‌دانند: {{متن حدیث|أَمَا وَ الَّذِي فَلَقَ الْحَبَّةَ وَ بَرَأَ النَّسَمَةَ لَوْ لَا حُضُورُ الْحَاضِرِ وَ قِيَامُ الْحُجَّةِ بِوُجُودِ النَّاصِرِ وَ مَا أَخَذَ اللَّهُ عَلَى الْعُلَمَاءِ أَلَّا يُقَارُّوا عَلَى كِظَّةِ ظَالِمٍ وَ لَا سَغَبِ مَظْلُومٍ لَأَلْقَيْتُ حَبْلَهَا عَلَى غَارِبِهَا وَ لَسَقَيْتُ آخِرَهَا بِكَأْسِ أَوَّلِهَا وَ لَأَلْفَيْتُمْ دُنْيَاكُمْ هَذِهِ أَزْهَدَ عِنْدِي مِنْ عَفْطَةِ عَنْزٍ}}<ref>نهج البلاغه، خطبه سوم:</ref>.