نیایش دهم: تفاوت میان نسخه‌ها

۱۷۲ بایت اضافه‌شده ،  ‏۸ دسامبر ۲۰۲۳
بدون خلاصۀ ویرایش
جز (جایگزینی متن - 'رویم' به 'رویم')
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۱: خط ۱:
{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = صحیفه سجادیه
| عنوان مدخل  =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط  =
}}
== مقدمه ==
== مقدمه ==
این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[التجا]] به [[خدای تعالی]].
این [[نیایش]] [[حضرت سجاد]] {{ع}} است در [[التجا]] به [[خدای تعالی]]. [[انسان]] در خطرات به چه کسی [[پناه]] ببرد؟ [[ادیان آسمانی]] می‌گویند باید به کسی پناه ببرد که خطر را بشناسد و [[قدرت]] دفع آن را داشته باشد و از طرفی ما را [[دوست]] بدارد؛ و او کسی جز [[خدا]] نیست که علمش بی‌انتها و قدرتش بی‌اندازه است و مهرش نسبت به [[بندگان]] موج می‌زند.
[[انسان]] در خطرات به چه کسی [[پناه]] ببرد؟ [[ادیان آسمانی]] می‌گویند باید به کسی پناه ببرد که خطر را بشناسد و [[قدرت]] دفع آن را داشته باشد و از طرفی ما را [[دوست]] بدارد؛ و او کسی جز [[خدا]] نیست که علمش بی‌انتها و قدرتش بی‌اندازه است و مهرش نسبت به [[بندگان]] موج می‌زند.
 
[[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} در این [[دعا]] با شمردن [[صفات خداوند]] و ناتوانی‌های خود این‌گونه به [[پروردگار]] خود التجا می‌جوید: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ إِنْ تَشَأْ تَعْفُ‏ عَنَّا فَبِفَضْلِكَ‏، وَ إِنْ تَشَأْ تُعَذِّبْنَا فَبِعَدْلِكَ}}؛ «ای [[خداوند]] اگر [[مشیت]] تو بر آن قرار گیرد که ما را [[عفو]] کنی از [[فضل]] توست و اگر مشیت تو بر آن قرار گیرد که ما را [[عقوبت]] کنی از [[عدل]] توست. بر ما منّت بنه و عفو خود نصیب ما کن و به [[بخشایش]] خویش از عذابت [[نجات]] بخش، که ما را [[طاقت]] آن نیست که به عدل خود با ما [[رفتار]] کنی و اگر بخشایش تو نباشد هیچ‌یک از ما را نجات نباشد».
[[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} در این [[دعا]] با شمردن [[صفات خداوند]] و ناتوانی‌های خود این‌گونه به [[پروردگار]] خود التجا می‌جوید: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ إِنْ تَشَأْ تَعْفُ‏ عَنَّا فَبِفَضْلِكَ‏، وَ إِنْ تَشَأْ تُعَذِّبْنَا فَبِعَدْلِكَ}}؛ «ای [[خداوند]] اگر [[مشیت]] تو بر آن قرار گیرد که ما را [[عفو]] کنی از [[فضل]] توست و اگر مشیت تو بر آن قرار گیرد که ما را [[عقوبت]] کنی از [[عدل]] توست. بر ما منّت بنه و عفو خود نصیب ما کن و به [[بخشایش]] خویش از عذابت [[نجات]] بخش، که ما را [[طاقت]] آن نیست که به عدل خود با ما [[رفتار]] کنی و اگر بخشایش تو نباشد هیچ‌یک از ما را نجات نباشد».


خط ۷: خط ۱۴:


آنگاه به [[ناتوانی]] بقیه تکیه‌گاه‌ها اشاره می‌کند و به پیشگاه خدا التماس می‌کند که به جز درگاه او به کجا برود: «در این حالت، ما رانندگان درگاه تو به که روی آوریم و از در تو به کجا رویم؟ ای خداوند، تو منزهی، ما همان [[بیچارگان]] هستیم که اجابتشان [[واجب]] داشته‌ای و همان بدحالان که [[وعده]] بهروزیشان داده‌ای.
آنگاه به [[ناتوانی]] بقیه تکیه‌گاه‌ها اشاره می‌کند و به پیشگاه خدا التماس می‌کند که به جز درگاه او به کجا برود: «در این حالت، ما رانندگان درگاه تو به که روی آوریم و از در تو به کجا رویم؟ ای خداوند، تو منزهی، ما همان [[بیچارگان]] هستیم که اجابتشان [[واجب]] داشته‌ای و همان بدحالان که [[وعده]] بهروزیشان داده‌ای.
شبیه‌ترین چیزها به خواست و [[اراده]] تو و سزاوارترین [[کارها]] در عرصه عزّ و جلال تو، [[رحمت]] آوردن تو بر کسی است که از تو رحمت طلبد و فریاد رسیدن تو کسی را که از تو فریاد خواهد. پس بر [[زاری]] ما به درگاهت رحمت آور، و چون خویشتن بر آستان تو افکنده‌ایم بی‌نیازمان فرما».
شبیه‌ترین چیزها به خواست و [[اراده]] تو و سزاوارترین [[کارها]] در عرصه عزّ و جلال تو، [[رحمت]] آوردن تو بر کسی است که از تو رحمت طلبد و فریاد رسیدن تو کسی را که از تو فریاد خواهد. پس بر [[زاری]] ما به درگاهت رحمت آور، و چون خویشتن بر آستان تو افکنده‌ایم بی‌نیازمان فرما».
«ای [[خداوند]]، چون بر [[معصیت]] تو از پی [[شیطان]] رفتیم شیطان بر ما [[شماتت]] کرد. پس [[درود]] بفرست بر [[محمد و خاندانش]]؛ و اکنون که شیطان را به‌خاطر [[فرمانبرداری]] تو واگذاشته‌ایم و از او [[دل]] برکنده‌ایم و به‌سوی تو آمده‌ایم، هرگز مباد که او را بر ما مجال شماتت باشد».<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش دهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۴۹.</ref>
«ای [[خداوند]]، چون بر [[معصیت]] تو از پی [[شیطان]] رفتیم شیطان بر ما [[شماتت]] کرد. پس [[درود]] بفرست بر [[محمد و خاندانش]]؛ و اکنون که شیطان را به‌خاطر [[فرمانبرداری]] تو واگذاشته‌ایم و از او [[دل]] برکنده‌ایم و به‌سوی تو آمده‌ایم، هرگز مباد که او را بر ما مجال شماتت باشد»<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش دهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۴۹.</ref>


== منابع ==
== منابع ==
خط ۱۸: خط ۲۶:
{{پانویس}}
{{پانویس}}


[[رده:نیایش دهم]]
[[رده:صحیفه سجادیه]]
۱۲۹٬۵۶۲

ویرایش