نیایش دهم: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

[[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} در این [[دعا]] با شمردن [[صفات خداوند]] و ناتوانی‌های خود این‌گونه به [[پروردگار]] خود التجا می‌جوید: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ إِنْ تَشَأْ تَعْفُ‏ عَنَّا فَبِفَضْلِكَ‏، وَ إِنْ تَشَأْ تُعَذِّبْنَا فَبِعَدْلِكَ}}؛ «ای [[خداوند]] اگر [[مشیت]] تو بر آن قرار گیرد که ما را [[عفو]] کنی از [[فضل]] توست و اگر مشیت تو بر آن قرار گیرد که ما را [[عقوبت]] کنی از [[عدل]] توست. بر ما منّت بنه و عفو خود نصیب ما کن و به [[بخشایش]] خویش از عذابت [[نجات]] بخش، که ما را [[طاقت]] آن نیست که به عدل خود با ما [[رفتار]] کنی و اگر بخشایش تو نباشد هیچ‌یک از ما را نجات نباشد».

آنگاه به [[ناتوانی]] بقیه تکیه‌گاه‌ها اشاره می‌کند و به پیشگاه خدا التماس می‌کند که به جز درگاه او به کجا برود: «در این حالت، ما رانندگان درگاه تو به که روی آوریم و از در تو به کجا رویم؟ ای خداوند، تو منزهی، ما همان [[بیچارگان]] هستیم که اجابتشان [[واجب]] داشته‌ای و همان بدحالان که [[وعده]] بهروزیشان داده‌ای.

شبیه‌ترین چیزها به خواست و [[اراده]] تو و سزاوارترین [[کارها]] در عرصه عزّ و جلال تو، [[رحمت]] آوردن تو بر کسی است که از تو رحمت طلبد و فریاد رسیدن تو کسی را که از تو فریاد خواهد. پس بر [[زاری]] ما به درگاهت رحمت آور، و چون خویشتن بر آستان تو افکنده‌ایم بی‌نیازمان فرما».

== منابع ==

{{پانویس}}