←به ارث بردن بهشت
| خط ۵۶: | خط ۵۶: | ||
==به [[ارث]] بردن بهشت== | ==به [[ارث]] بردن بهشت== | ||
در برخی از [[آیات قرآن]] از موروث بودن بهشت[[سخن]] به میان آمده است: | در برخی از [[آیات قرآن]] از موروث بودن بهشت [[سخن]] به میان آمده است: {{متن قرآن|أُولَئِكَ هُمُ الْوَارِثُونَ}}<ref>«آنانند که میراث برند» سوره مؤمنون، آیه 10.</ref>، {{متن قرآن|الَّذِينَ يَرِثُونَ الْفِرْدَوْسَ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ}}<ref>«همانان که بهشت را به میراث میبرند؛ آنان در آن جاودانند» سوره مؤمنون، آیه 11.</ref> ارث و [[وراثت]] به معنای انتقال قهری و بدون [[معامله]] دسترنج کسی به غیر است، بدون آنکه در تحصیل آن زحمتی را متحمل شود، به همین جهت [[مالی]] را که از میت به [[وارث]] وی میرسد «[[میراث]]» میگویند.<ref>مفردات، ص۸۶۳، «ورث».</ref> | ||
برخی [[مفسران]] درباره ارث نامیدن بهشت بر این اعتقادند که [[نعمتهای بهشتی]] آنچنان عظیم است که اعمال [[پرهیزگاران]] در برابر آن کاملاً ناچیز محسوب میشود، مثل اینکه بهشت را بدون [[زحمت]] و رایگان به آنها دادهاند؛ زیرا زحمت آنان در برابر این نعمت بسیار کماهمیت است؛ به تعبیر دیگر گرچه اعمال و تقوای [[آدمی]] پایه [[استحقاق بهشت]] است؛ ولی [[عظمت]] نعمتهای بهشتی چنان است که گویی رایگان به [[پرهیزگاران]] داده میشود.<ref>پیام قرآن، ج ۶، ص۲۰۰.</ref> برخی دیگر گفتهاند: خدای متعالی [[بهشت]] را آفرید تا تمامی بندگانش با [[سرمایه]] [[عمل صالح]] آن را به دست آورند؛ ولی [[کافران]] با ارتکاب [[شرک]] و [[معاصی]]، خود را از آن [[محروم]] ساختند، در نتیجه بهشت به [[ارث]] [[مؤمنان]] درآمد، پس در [[حقیقت]] مؤمنان با عمل صالح خود آن را از دیگران ارث بردهاند: {{متن قرآن|تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِي نُورِثُ مِنْ عِبَادِنَا مَنْ كَانَ تَقِيًّا}}<ref>«این همان بهشتی است که ما از بندگان خویش به کسانی که پرهیزگارند به میراث میدهیم» سوره مریم، آیه ۶۳.</ref>، {{متن قرآن|وَنَزَعْنَا مَا فِي صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهَارُ وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدَانَا لِهَذَا وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلَا أَنْ هَدَانَا اللَّهُ لَقَدْ جَاءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّ وَنُودُوا أَنْ تِلْكُمُ الْجَنَّةُ أُورِثْتُمُوهَا بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ}}<ref>«و هر کینهای که در سینه آنهاست میزداییم؛ از بن (جایگاه) آنان جویبارها روان است و میگویند: سپاس خداوند را که ما را به این (پاداش بزرگ) رهنمون شد و اگر خداوند ما را راهبر نمیشد ما خود راه نمییافتیم؛ بیگمان فرستادگان پروردگارمان حق را فرا آوردند و به» سوره اعراف، آیه ۴۳.</ref>، {{متن قرآن|أُولَئِكَ هُمُ الْوَارِثُونَ}}<ref>«آنانند که میراث برند» سوره مؤمنون، آیه ۱۰.</ref>، {{متن قرآن|الَّذِينَ يَرِثُونَ الْفِرْدَوْسَ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ}}<ref>«همانان که بهشت را به میراث میبرند؛ آنان در آن جاودانند» سوره مؤمنون، آیه ۱۱.</ref>، چنانکه [[قرآن کریم]] [[حمد]] و [[ستایش]] [[اهل بهشت]] را بر این [[نعمت]] بیان میکند:{{متن قرآن|وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي صَدَقَنَا وَعْدَهُ وَأَوْرَثَنَا الْأَرْضَ نَتَبَوَّأُ مِنَ الْجَنَّةِ حَيْثُ نَشَاءُ فَنِعْمَ أَجْرُ الْعَامِلِينَ}}<ref>«و میگویند: سپاس خداوند را که وعده خود را بر ما راست گرداند و این سرزمین را به ما به میراث داد، هر جای بهشت که بخواهیم جای میگیریم و پاداش اهل کردار، نیکوست» سوره زمر، آیه ۷۴.</ref>.<ref>المیزان، ج ۸، ص۱۱۷؛ نمونه، ج ۶، ص۱۷۸؛ المنیر، ج ۱۶، ص۱۳۴.</ref> در روایاتی نیز آمده است که هر [[انسانی]] منزلی در بهشت و منزلی در [[دوزخ]] دارد. کافران جایگاه دوزخی مؤمنان و مؤمنان جایگاه [[بهشتی]] کافران را به ارث میبرند.<ref>نورالثقلین، ج ۲، ص۳۱؛ بحارالانوار، ج ۸، ص۹۱.</ref>.<ref>[[علی گرامی|گرامی، علی]]، [[بهشت - گرامی (مقاله)|مقاله «بهشت»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶، ص 373.</ref> | |||
==مراتب و [[درجات بهشت]]== | ==مراتب و [[درجات بهشت]]== | ||