باب الصغیر: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۷: خط ۷:


== مقدمه ==
== مقدمه ==
به معنای در کوچک. مقبره‌ای است در [[دمشق]] که گویند [[سر مطهر]] [[حضرت عباس]] و [[علی اکبر]]{{ع}} و [[حبیب بن مظاهر]] در آنجا مدفون است. بعضی هم گفته‌اند که [[مدفن]] ۱۷ سر از [[سرهای شهدای کربلا]] است. ضریحی بر آن ساخته‌اند و نام تعدادی از [[شهدای کربلا]] برآن نقش بسته است. برخی [[قبر]] [[عبدالله بن جعفر]] ([[همسر]] [[زینب کبری]])را هم آنجا می‌دانند. مؤلف [[اعیان الشیعه]]، [[دفن]] سرهای آن سه [[بزرگوار]] را در آن محل پذیرفتنی می‌داند و می‌گوید: چون سرها را به [[شام]] برده، این طرف و آن طرف گرداندند و [[هدف]] یزید که اظهار [[پیروزی]] و نیز خوارکردن صاحبان آنها بود، چون این کار انجام شد، طبیعی است که همان جا دفن شده باشد و محلش [[محافظت]] شود<ref>اعیان الشیعه، سید محسن امین، ج ۱، ص۶۲۷</ref>.<ref>ر.ک: [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص۷۳.</ref>
به معنای در کوچک. مقبره‌ای است در [[دمشق]] که گویند سر مطهر [[حضرت عباس]] و [[علی اکبر]]{{ع}} و [[حبیب بن مظاهر]] در آنجا مدفون است. بعضی هم گفته‌اند که مدفن ۱۷ سر از سرهای شهدای کربلا است. ضریحی بر آن ساخته‌اند و نام تعدادی از [[شهدای کربلا]] برآن نقش بسته است. برخی [[قبر]] [[عبدالله بن جعفر]] ([[همسر]] [[زینب کبری]]) را هم آنجا می‌دانند. مؤلف [[اعیان الشیعه]]، [[دفن]] سرهای آن سه بزرگوار را در آن محل پذیرفتنی می‌داند و می‌گوید: چون سرها را به [[شام]] برده، این طرف و آن طرف گرداندند و [[هدف]] یزید که اظهار [[پیروزی]] و نیز خوارکردن صاحبان آنها بود، چون این کار انجام شد، طبیعی است که همان جا دفن شده باشد و محلش محافظت شود<ref>اعیان الشیعه، سید محسن امین، ج ۱، ص۶۲۷</ref>.<ref>ر.ک: [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص۷۳.</ref>


== منابع ==
== منابع ==

نسخهٔ کنونی تا ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۹

مقدمه

به معنای در کوچک. مقبره‌ای است در دمشق که گویند سر مطهر حضرت عباس و علی اکبر(ع) و حبیب بن مظاهر در آنجا مدفون است. بعضی هم گفته‌اند که مدفن ۱۷ سر از سرهای شهدای کربلا است. ضریحی بر آن ساخته‌اند و نام تعدادی از شهدای کربلا برآن نقش بسته است. برخی قبر عبدالله بن جعفر (همسر زینب کبری) را هم آنجا می‌دانند. مؤلف اعیان الشیعه، دفن سرهای آن سه بزرگوار را در آن محل پذیرفتنی می‌داند و می‌گوید: چون سرها را به شام برده، این طرف و آن طرف گرداندند و هدف یزید که اظهار پیروزی و نیز خوارکردن صاحبان آنها بود، چون این کار انجام شد، طبیعی است که همان جا دفن شده باشد و محلش محافظت شود[۱].[۲]

منابع

پانویس

  1. اعیان الشیعه، سید محسن امین، ج ۱، ص۶۲۷
  2. ر.ک: محدثی، جواد، فرهنگ عاشورا، ص۷۳.